Doug wraca do biznesu, a tym razem jego włoskie wędrówki zamieniają się na carską scenerię. Tym razem ląduje w postkomunistycznej Rosji, gdzie Dynabyte, milańskie studio, postanowiło wysłać swojego ulubionego złodziejaszka z towarzystwem. The Big Red Adventure z 1995 roku to bezpośrednie续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续续続续続続

Point-and-click adventure. Masz ekran wypełniony grafiką, kursor do przewijania i góra dialogów do przeczytania. Chodzi o zbieranie przedmiotów, kombinowanie ich w inventorzu i klikanie na odpowiednie części scenerii, żeby ruszyć fabułę do przodu. Dynabyte nigdy nie robili tej gry dla szybkości czy ekscytacji. To było powolne, myślące, czasem irytujące doświadczenie dla graczy, którzy woleli siedem razów zmierz, raz zagrań.
Mechanika była standardowa dla gatunku w połowie lat dziewięćdziesiątych. Ograniczona paleta wyborów, jasne punkty interaktywne, logika puzzli czasem działa, czasem sprawia wrażenie, że gra myśli inaczej niż ty. Włoska drażliwość mieszała się z rosyjskim kolorytem — dialogi mają swój urok, ale rozczarowanie z zadziwiającym dead-endem w czwartej scenie może zepsuć dzień. Animacje są szorstkimi jak pozycja pioniera na obozowisku, ale w tym jest coś autentycznego.

To był czas, kiedy point-and-click adventure jeszcze walczyły w branży rozrywkowej. LucasArts robił Grim Fandango, Sierra robiła coś przedziwnego, a Dynabyte starali się być ważni. The Big Red Adventure była ambitna, lecz zapomniana. Dziś gra wygląda jak koperty starych listów i brzmi jak radio w budynku sowieckiego mieszkania. To ma swój smak — nie dla każdego, ale dla kogoś, kto pamięta, jak grało się przyklęknięty do monitora 386.

Jeśli chcesz doświadczyć adventury sprzed trzech dekad, gdzie Italowie potrafili opowiedzieć o Rosji z dystansu i humorem, a ciebie nie boi się marny interfejs i powolny tempo — znajdź ją w przeglądarce. To nie jest arcydzieło, ale to jest autentykiem. Gra ma charakter, którego większość dzisiejszych produkcji nawet nie próbuje dorównać.