Barnstorming

Samolot kontra płot. Ciekawy koncept, który Barnstorming wyciągnął z Atari 2600 w 1982 roku. Pilot dwupłatowca musi znaleźć drogę przez świat pełen przeszkód, a żeby było ciekawiej, musi to zrobić w kilka sekund. Nic skomplikowanego, żadnych głębokich historii — tylko samolot, joystick i poczucie, że coś się dzieje.

Mechanika jest najprostsza z możliwych. Pilotujesz samolot, do którego wystarczy joystick i jeden przycisk. Przelatujesz pod łańcuchami, między słupami i przez otwarte bramy. Zahaczysz o coś — i koniec. Celem jest dolecieć jak najdalej bez rozbicia się i nazbierać punktów za pokonane przeszkody. Trudność rośnie naturalnie — nowe ekrany dokładają kolejne warstwy wyzwań, więcej przeszkód, ciaśniejsze przejścia. Nie ma czasu na czekanie, nie ma czasu na myślenie o czymkolwiek poza bieżącą chwilą i własnym refleksem.

Opisana dzisiaj brzmi niemal komicznie — samolot i płot. Ale w 1982 roku był to solidny trening. Atari 2600 poradziło sobie z nią pięknie — proste piksele, wyraźne kolory i przede wszystkim gra nie nadużywa twojej cierpliwości. Utrzymuje energię bez zbędnego balastu. Grafika jest według dzisiejszych standardów prymitywna, dźwięk pochodzi z wewnętrznego generatora tonów — nic zaskakującego, ale wystarcza, by nadać grze charakter.

Co zestarzało się źle? Przede wszystkim monotonia. Po dwustu próbach wiesz, co nadchodzi, i gra staje się bardziej przymusem niż zabawą — chcesz już tylko wrzucić lepszy wynik. Nie ma fabuły, nie ma morału, jest tylko czysta zręcznościowa pętla. Dla bywalców dawnych salonów gier to była norma; dziś wygląda to raczej na podejrzany materiał dla speedrunnerów na Twitchu.

Kto powinien w nią dziś zagrać? Każdy, kto lubi okrojoną mechanikę bez ozdobników. Jeśli chcesz wiedzieć, jak grało się w gry zręcznościowe na Atari w czasach prehistorycznych, Barnstorming to całkiem uczciwa przejażdżka. To nie Asteroids ani Adventure, ale wciągnie cię na chwilę, potem będziesz mieć dość — i dokładnie tego należy się spodziewać.