Yellow Door

Wanneer we een mysterieus programma naar gekleurde deuren noemen en het vervolgens zonder uitleg de wereld in sturen, gaat er iets verloren. Yellow Door is een van die Spectrum-titels waarbij je een cassette van een vriend leent, deze in een emulator laadt en dan naar het scherm staart met het gevoel dat je een handleiding of minimaal de doosinfo mist.

Het gaat om een logische puzzel of adventure — de exacte categorie blijft vaag — die zich afspeelt in een schijnbaar eenvoudige omgeving. Het doel blijft onduidelijk, dit is zeker geen gewone platformer. Een startpunt, een paar mogelijkheden om je te bewegen of met objecten op het scherm te interacteren. De sfeer is eerder experimenteel dan leuk, alsof de maker test wat er op een Spectrum überhaupt mogelijk is, zonder veel moeite om het de individuele speler makkelijk te maken.

Het spelen gebeurt via frustrerende trial-and-error. Je probeert links te gaan, dan rechts, dan sleep je over iets dat er als een controleerbaar object uitziet — en soms gebeurt er iets, soms niets. De besturing is niet intuïtief, de grafiek is experimenteel, en zonder bijbehorende documentatie zal elke gamer uit de jaren tachtig in wanhoop vervallen. Het is onduidelijk of je dicht bij het doel bent of gewoon doelloos door een proceduraal doolhof dwaalt.

Yellow Door is onderdeel geworden van een bepaalde legende rond obscure Spectrum-titels — titels waarbij je niet weet of het een onafgewerkt project is, experimenteel werk of gewoon een spel dat geen plaats in de geschiedenis heeft gevonden. Tegenwoordig wordt erover vooral geschreven in de context van het verkennen van donkere hoeken van de thuisscène uit de jaren negentig, als een artefact dat meer zegt over de omstandigheden waarin game-makers toen werkten dan dat het een echte speelervaring biedt.

Het vandaag in je browser spelen? Ja, als je benieuwd bent hoe de weg naar een dood spoor eruit ziet. Het is niet een spel dat je grijpt — het is eerder het antwoord op een vraag die je jezelf nooit hebt gesteld.