HappyLand Adventures

Sıç, topla, öl ve tekrar et—HappyLand Adventures'ın 2000'de yeniden icat etmediği klasik formül. Bu bir eleştiri değil, sadece bir gerçek. Sen renkli, dostane görünen bir dünyada küçük bir yaratıksın ve görevin basit: hedefine ulaş. Yıldız veya elmas toplamak zorunlu değil, ama bunu yapmak mantıklı.

Buradaki grafikler bir tanıtım kartı olarak işlev görüyor—doygun renkler, basit animasyonlar, bilgisayar kağıdı gibi hissettiren ortamlar. Rayman veya Jazz Jackrabbit'le eşleşmiyor, ama kendi stiline sahip. Arka plan müziği neşeli bir şekilde cıvıltı çıkarıyor, çok fazla dikkat talep etmeden. Birkaç seviye, bir bloku sıçrayarak bir yere itmen veya doğru anda bir butona basman gereken iyi bulmacalar sunuyor. Sonra saf hassasiyet seviyesi geliyor—sadece topla ve sıç.

Kontroller basit: oklar hareket ediyor, boşluk tuşu sıçrıyor. Duyarlılık kötü değil, sadece bazen sıçrama fiziğinin mükemmel olmadığını hissediyorsun—bazen beklediğinden bir ondalık metrelik bir hava kontrolüne sahip gibi görünüyorsun. Zararlı değil, ama zor sıçramalarda fark edersin. Oyun elli veya daha fazla seviye sunuyor, çoğunlukla aynı birkaç mekanizmi geri dönüştürüyor: sıç, topla, buton, zaman sınırı.

2000'deki HappyLand Adventures tam olarak bekleyeceğin şey idi—daha genç oyuncular veya akşam rahatlayışı için bir platform oyunu. DOS platform oyunları arasında öne çıkmadı, ama belirli bir parlaklığa ve inkar edilemez basitliğe sahipti. Bugün buna bir müze parçası gibi bakıyoruz—Lemmings ve Commander Keen'le yaşayan ve nefes alan insanların belirli shareware koleksiyonlarında ve disklerde yaşayan bir şey, ama asla onların zihinlerine ulaşamayan.

Dokuzuncu yılın sonunda ortalama bir bağımsız platform oyununun nasıl göründüğünü hatırlamak istiyorsan, isim herhangi bir incelemeden daha fazlasını söyler. Hiçbir büyük kusur olmayan ve büyük çiçeklenme olmayan kusursuz mediyokritet. Bunu bugün tarayıcında oynamak, harcadığın zamanın değerine layık, ama o kadar da değil.