Shrek

Shrek on Megadrive? Evet, var. Ve erken 2000'lerin çocuk masalı filmine dayanan bir oyundan beklediğiniz türde lisanslı bir karmaşadır.

Gürültülü yeşil ogreyi başrol alan bir platformer; kabaca beş seviyede sıkıcı sıçrama bölümleri ve basit mekanikleri olan dövüş sahneleriyle dolu. Küçük kalpler topluyorsunuz, tekereklere biniyorsunuz, işaretli noktalara sıçrıyorsunuz — bu konsolda düzinelerce kez gördüğünüz hiçbir yenilik yok. Shrek ileri gidiyor, sıçrıyor, seviyenin sonuna yumruklu vuruşla ulaşıyor. Bitti.

Kontroller zor veya eğlenceli değil. Tepki veriyor, fakat oynamak kumu dolu bir kamyon kullanmak gibi hissettiriyor. Akış yok, itki yok. Zeka yoksunu solgun grafikler, müzik sonsuza kadar aynı birkaç notayı döngüye alıyor. Megadrive'da 90'lardan onlarca daha iyi platformer varken, bununla niye uğraşasınız?

Bu oyun o zamanlar işlerin nasıl yürüdüğünün mükemmel bir anlık görüntüsüdür — bir film çıkar, yayıncı hızlıca bir kod topluluğu kurar, bir kutu tasarlar ve mağazalara gönderir. Çocuklar bunu alabilir çünkü Shrek'tir ve yeşil ogre popülerdir. Gerçekte, bu üretim seviyesi deneyimden ziyade satışa odaklanır.

Oyunun yıllar içinde geliştirilmesinden bahsetmek? O önemli değil. Önemli olan, günümüzün remakelerini ve eski IP'lerin para tuzaklarını görmek, bu oyuna o zamanlar bile ne kadar az özen gösterildiğini fark etmektir. Modern oyuncular için en iyi ihtimalle bir merak konusudur — Shrek'in sesi orijinal Çekçe sesi olmadan eğlenceli olmayacaktır ve diğer her öğe tarayıcıda birkaç dakika öncesinden başka bir şey hayal etmekten ibarettir.

Yalnızca erken 2000'lerde lisanslı oyunların nasıl yapıldığının bir requiem'i olarak denemeye değer. Eğlence mi? Bunun yerine Sonic veya Rocket Knight Adventures'ı alın. Shrek sizi eğlendirmeyecek — nostalji yoluyla değil, hiçbir şey yoluyla değil — çünkü bu oyun baştan beri hiç iyi olmamıştır.