May mga larong pangkarera na inilalagay ka sa isang track. Inilalagay ka ng Crazy Cars 3 sa isang haywey, itinuturo ka sa paparating na trapiko, at sasabihing good luck. Sinasabi na niyan sa iyo ang lahat tungkol sa layunin ng Titus noong 1992.

Ito ang ikatlo at huling bahagi ng seryeng arcade racing ng Pranses na studio, tumatakbo sa MS-DOS. Pipili ka ng sasakyan, pipili ka ng ruta sa mga tunay na kalsadang Amerikano — o kung ano man ang tumatayo bilang ganoon — at makikipagkarera ka laban sa orasan habang umiiwas sa karaniwang sibilyang trapikong papunta sa kabilang direksyon. Walang saradong sirkito, walang maayos na starting grid. Aspalto lang, bilis, at ang patuloy na banta ng harapang banggaan sa isang trak na walang pakialam sa lap time mo.

Ang handling ay nasa pagitan ng arcade at maagang pseudo-simulation, na sa praktika ay nangangahulugang medyo masyadong dumudulas ang sasakyan mo at ang mga kanto ay parang mungkahi lamang sa halip na pisika. Sa mataas na bilis ay mabilis mapuno ang screen at kailangan mong basahin ang trapiko nang isa o dalawang segundong mas maaga, na siyang pinakamalapit sa tunay na tensyon na mayroon ang laro. May sistemang upgrade doon — puwede kang magkabit ng mas magagandang makina at piyesa sa sasakyan mo sa pagitan ng takbo — at ang siklong iyon ng pagkita ng pera, pagpapaganda ng sasakyan, at pagtulak pa nang mas malayo ay nagbigay sa buong bagay ng mas malinaw na istruktura kaysa sa aasahan mo mula sa isang bagay na ganito kagulo. Totoo ang rocket engine upgrade, at oo, kasing-katangahan ito ng tunog nito, at oo, gugustuhin mo ito agad.

Ang nagpatatak sa Crazy Cars 3 sa alaala ay hindi ang kinis. Ang grapiks ay gumagana lang sa pinakamainam, ang mga sound effect ay may patag at bahagyang guwang na kalidad na ginagawa ng PC speaker bago naging pamantayan ang tunay na sound card, at hindi ka rin naman gigisingin sa gabi ng mga kalaban na AI. Ang mayroon ito ay momentum. Ang pakiramdam na palagi kang bahagyang masyadong mabilis para sa sarili mong kabutihan, na ang susunod na trak ay maaaring iyong hindi mo maiiwasan sa tamang oras. Ang partikular na lasa ng murang-badyet at mataas-ang-bilis na kaguluhang arcade na tahimik na magaling gawin ng mga Pranses na developer tulad ng Titus noong unang bahagi ng dekada nobenta — walang pagpapanggap, agaran, itapon-pagkatapos sa pinakamagandang kahulugan.

Sa makabagong pamantayan, magaspang ito. Napipilipit ang pananaw sa bilis sa paraang parang aksidente sa halip na estilo, at hindi mo maiiwasan ang katotohanang matarik at walang awa ang pagtaas ng hirap sa mga paraang mas may kinalaman sa limitasyon kaysa sa disenyo. Ngunit tumatakbo ito sa browser, tumatagal ng mga apatnapung segundo para maintindihan, at may tunay na kasiyahan sa pagpapasingit ng pinaganda mong sasakyan sa isang siwang na tiyak namang hindi sapat ang laki. Kung gumugol ka ng kahit anong oras noong unang bahagi ng dekada nobenta na pinanonood ang iba na naglalaro nito sa kompyuter ng eskuwela habang sinasabihan kang maghintay ng iyong pagkakataon, ito na ang pagkakataon mo.