Verso

Verso is zo'n titel die je in een archief tegenkomt en waarbij je je meteen afvraagt wat het eigenlijk is. Niemand prijst het, er bestaan geen artikelen over, zijn bestaan is vrijwel onopgemerkt gebleven. Uit 1986, voor DOS, zonder duidelijk genre in de vermelding — en precies zo ziet het eruit.

Het is een logisch spel met puzzelelementen. Op het scherm verschijnen gekleurde stukken die je in een raster manipuleert. Het doel klinkt simpel: combineren, elimineren, door de levels heen komen. Er is geen verhaal, geen ambities, alleen een poging om iets in elkaar te zetten dat als spel op de pc zou werken. Het doet denken aan soortgelijke pogingen uit dezelfde tijd — simpel, programmatisch bescheiden, gemaakt voor wie een spel eerder uit nieuwsgierigheid kocht of downloadde dan vanwege een amusementsbudget.

De besturing is in wezen simpel: cursortoetsen, een bevestigingsknop. De graphics zijn kaal, zonder poging tot stijl. Het geluid is minimaal, of blijft beter onvermeld. Het spelen heeft die vreemde kwaliteit — het is leuk noch frustrerend; eerder rookt je brein van de vraag waarom iemand dit vandaag zou opstarten in plaats van, zeg, Tetris. De levels vorderen, de moeilijkheid stijgt, maar je ontkomt niet aan het gevoel dat je kijkt naar de grens van dingen die een spel probeerden te zijn en het niet in zich hadden.

Verso hoort in de categorie spellen die werden gemaakt omdat DOS bestond en er iemand was met een geheugenchip en vrije tijd. Er zit geen genialiteit in, geen truc die zegt: hier had de maker een visie. Het is een poging die op de een of andere manier tot stand kwam en in de archieven bleef als bewijs dat er in de jaren tachtig al het mogelijke en soms onmogelijke werd gemaakt.

Vandaag kun je het als curiositeit in je browser spelen. Het is geen spel dat je zal veranderen, eerder puur verzamelwerk. Wil je begrijpen hoe dat deel van de microcomputergeschiedenis eruitzag waarin dingen ontstonden zonder dat het resultaat een hit of flop hoefde te zijn — dan is dit een herinnering. Bescheidener dan Tetris, maar net zo stil als zijn stilte luid was.