Teenage Mutant Ninja Turtles

1990, Sound Blaster was nog niet vanzelfsprekend, en ik staarde naar vier groene silhouetten op een monochroom monitor, met het gevoel dat dit ofwel fantastisch ging worden ofwel de grootste teleurstelling van de zomer. Het bleek ergens daartussenin uit te vallen.

Teenage Mutant Ninja Turtles van Konami kwam oorspronkelijk uit op NES, en op de grens van de jaren tachtig en negentig reed het mee op de golven van populariteit van de stripverhalen en geanimeerde serie op precies het juiste moment. De MS-DOS-versie is een rechtstreekse port — een action platformer waarbij je tussen alle vier schildpadden wisselt en je door Shredders vijandentroepen baant om de ontvoerde April en je vriend Splinter te redden. Niets verrassends, maar voor 1990 een solide reden om de joystick ter hand te nemen.

De kern van het spel is een mix van het navigeren over de kaart en actiesequenties waarin je slaat, wapens gooit en projectielen ontwijkt. Elke schildpad heeft een ander wapen met verschillende bereik en aanvalsritme — dat was best een geniaal idee voor die tijd. Maar de PC-port bracht besturingsproblemen met zich mee die je vandaag de dag nog niet kunt vergeten. Het toetsenbord reageerde niet zoals je zou verwachten, de sprongtiming was brutal, en dat beruchte onderwatergedeelte met bommenleggen waar talloze pogingen mislukten, werkt precies hetzelfde als op NES — als zou je hartchirurgie uitvoeren met ijshockeypet aan.

Wat het spel wel behield is de atmosfeer. De graphics van de PC-versie zijn dunner dan op NES, maar de muziek en algehele vibes vangen de era van de originele anime trouw. Het spel is brutaal, oneerlijk moeilijk — vijanden verschijnen opnieuw, gezondheid verdwijnt verrassend snel, en checkpointsystemen waren in 1990 een luxe waar weinigen aanspraak op konden maken. Tegenwoordig voelt het meer als een geduldsproef dan een reflexuitdaging. Het is slechter verouderd dan Konami's arcade-versie uit 1989, waar ze aanzienlijk beter werk van hebben gemaakt.

Vandaag zou ik het vooral aanbevelen aan degenen die de serie uit hun jeugd nog kennen en een herinnering willen herbeleving — niet per se een geweldig spel, maar een specifiek moment in de tijd. Het in een browser via emulatie spelen duurt vijf minuten, en je begrijpt al snel waarom je de arcade-kast beter herinnert dan de thuisport. Toch is het een stukje geschiedenis — de eerste grote videogameavontuur van de Turtles en een duidelijk teken dat Konami zijn licenties niet licht opvat.