The Goonies

Filmlicenties in de jaren tachtig waren een loterij. Soms kreeg een beroemde franchise de game-adaptatie die het verdiende, andere keren was het gewoon een snelle geldgrijperij die op een golof populariteit meeleefde. The Goonies van 1986 door Konami valt meer in de eerste categorie — hoewel het een omweg moest maken om ons op DOS te bereiken.

Oorspronkelijk een spel voor MSX, werd het naar DOS geport door Friends Software. Het is gebaseerd op Steven Spielbergs film van 1985 met dezelfde naam — een avontuurlijk stelletje kinderen, piratenschatten, ondergrondse grotten, One-Eyed Willy. Als je de film kent, weet je waar het om gaat. Zo niet, weet je in ieder geval dat je een reden hebt om in grotten af te dalen en op zoek gaat naar gouden dukaten.

Qua gameplay is het een platformer — rennen en springen in de meest rechtstreekse zin. Je bestuurt een klein karaktertje, springt over obstakels, onwijkt vijanden en werkt ondergrondse levels af. De bediening is precies genoeg dat ze je niet zelf omver zal gooien, en het leveldesign weerspiegelt zijn MSX-origins — compact, duidelijk, zonder onnodige sieraden. Degelijk vakmanschap voor die tijd.

Wat toen werkte: het spel had momentum, de visuele stijl paste bij het origineel, en iets spelen "gebaseerd op je favoriete film" was op zich al een ervaring in 1986. Vandaag de dag is het voorzienbaar verouderd. De moeilijkheid zit in die klassieke jaren-tachtig-band — waar één fout zeer pijn doet en herhaling eerder regel dan uitzondering is. De technische conversie van MSX naar DOS deed zijn werk, maar kan niet verhullen dat dit een port is van een platform met beperkte hardware.

The Goonies is niet zo'n onbekend juweeltje dat onverdiend stof verzamelt. Het is een degelijk stukje geschiedenis dat tegenwoordig vooral aanspreekt bij twee soorten spelers: degenen met gevoelswaarde voor de film die willen herbeleven hoe het toentertijd werkte, en verzamelaars van platformers specifiek van MSX/DOS-conversies. Je kunt het in een middag in je browser uitspelen — of in een half uur als je reflexen nog in vorm zijn.