Striker 95

Arcade-voetbal dat je tijd niet verspilt door te doen alsof het iets anders is. Geen transferbudgetten, geen tactische schermen die drie minuten laden, geen assistent-manager die aan je kop zeurt over de moraal van de selectie. Striker 95 van Rage Software zet je in ongeveer dertig seconden op het veld, en dat was de hele pitch — woordspeling bedoeld.

Dit is puur arcade-voetbal uit het DOS-tijdperk. Kies een nationaal team of een club, stel de moeilijkheidsgraad in, en speel wedstrijden. De camera zit onder een vaste hoek over het veld te kijken, de besturing is rechttoe rechtaan genoeg dat je je binnen één wedstrijd op je gemak voelt, en het doel is precies wat het klinkt. Er zit niets onder de oppervlakte dat Football Manager probeert te zijn. Rage Software verborg geen ambitie — die was er simpelweg niet, en ze waren er tenminste eerlijk over.

De gameplay is snel en los op de manier die arcade-voetbal in 1995 nodig had. Spelers glijden over het veld met dat ietwat zwevende momentum dat destijds eigenlijk een genrestandaard was — FIFA had het, iedereen had het. Schieten voelt bevredigend op de manier die ertoe doet: je drukt op het juiste moment op de knop, de bal gaat ongeveer waar je hem heen wees, en af en toe maakt de keeper een redding die er bijna opzettelijk uitziet. Passen werkt goed genoeg dat je acties aaneen kunt rijgen, hoewel de AI-verdedigers de gewoonte hebben je bedoelingen ongeveer een seconde te vroeg te lezen, wat frustrerend wordt bij hogere moeilijkheidsinstellingen. Het publieksgeluid en de geluidseffecten via een Sound Blaster-kaart waren behoorlijk voor die tijd — niets wat je midden in een zin zou doen stoppen, maar genoeg sfeer om een lege kamer als iets te laten aanvoelen.

Wat Striker 95 was, eerlijk gezegd, was een budgetalternatief in de schaduw van FIFA. FIFA 95 en FIFA 96 domineerden deze ruimte met betere productiewaarde en echte licentiegewicht erachter. Rage Software maakte een spel dat aanvoelde alsof het in elkaar was gezet door mensen die meer voetbalden dan dat ze voetbalspellen speelden — het tempo klopt, de chaos klopt, maar de politoer die iemand het zou doen verkiezen boven de concurrentie was er simpelweg niet. Het houdt zich vandaag staande zoals de meeste middenmoot-arcadesportstitels uit deze periode zich staande houden: prima voor twintig minuten, nostalgisch als je het als kind speelde, optioneel als je dat niet deed.

Als je je wilt herinneren hoe voetbalspellen aanvoelden voordat ze spreadsheets met een aftrap werden, dan is Striker 95 een redelijke manier om een half uur in een browser door te brengen. Het is niet het beste van zijn tijd — bij lange na niet — maar het draait schoon, het is snel op te pikken, en het vraagt niets ingewikkelds van je. Soms is dat oprecht genoeg.