MicroProse Soccer

Top-down-voetbal waarbij de bal krult alsof hij zijn eigen agenda heeft — dat was MicroProse Soccer in 1989, en eerlijk gezegd kwam op de pc niets uit die tijd er in de buurt. Sensible Software bouwde iets wat er bijna speelgoedachtig uitzag, maar met meer persoonlijkheid speelde dan de meeste sporttitels van dat decennium.

De premisse is rechttoe rechtaan. Twee teams, één bal, een veld van bovenaf bekeken. Je kiest een kant en probeert meer te scoren dan die andere lui. Internationale teams staan op de selectie, er zijn verschillende weersomstandigheden, en het spel heeft een toernooimodus naast vriendschappelijke wedstrijden. Op papier niets revolutionairs. In de uitvoering staat of valt het.

Wat het deed klikken, was het curvesysteem. Een richting vasthouden tijdens het schieten boog de bal op manieren die oprecht bevredigend waren om te beheersen — een gekrulde vrije trap die om een muurtje boog en net binnen de paal kroop was het soort ding dat je één keer deed, met je vuist in de lucht, en waar je vervolgens het volgende uur mee bezig was om het te herhalen. De spelersprites zijn piepklein en licht absurd, bewegend met die schokkerige-maar-vloeiende kwaliteit die Sensible Software later zou verfijnen tot iets legendarisch met Sensible Soccer. De AI op hogere moeilijkheidsgraden hield op decoratief te zijn en werd oprecht irritant op de goede manier. Keepers konden grillig zijn, en sommige schiethoeken waren uit te buiten zodra je ze doorhad, maar dat was onderdeel van de taal van het spel.

Wat deze titel werkelijk vertegenwoordigt, is een brug. Het kwam uit in hetzelfde jaar als Kick Off, dat een meer simulatiegerichte insteek nastreefde, en de twee spellen bepaalden een splitsing in hoe mensen dachten dat voetbalspellen op thuiscomputers zouden moeten werken. MicroProse Soccer leunde in op arcaderesponsiviteit. Het deed nooit alsof het een tv-uitzendingsachtige ervaring was — het was een vrijdagmiddag op het schoolplein vertaald naar pixels. De graphics en het geluid zijn ongeveer zo gracieus verouderd als je van DOS-software uit 1989 zou verwachten, wat betekent dat ze prima zijn als historisch document en niet iets wat je vandaag de dag indrukwekkend zou noemen. De pieptonen van de pc-speaker zijn functioneel. Het EGA-kleurenpalet is wat het is.

Vandaag de dag valt het comfortabel in de categorie in-de-browser-speelbare curiositeiten die een uurtje van je tijd waard zijn als je enige interesse hebt in hoe voetbalspellen van niets tot Sensible Soccer '92 kwamen. De besturing is eenvoudig genoeg om in twee minuten op te pikken. De curvemechanica beloont nog steeds experimenteren. Als je bent opgegroeid met dit tijdperk van voetbalspellen, is er een specifiek spiergeheugen dat na ongeveer tien minuten wakker wordt. Zo niet, dan leest het als een strakke, pretentieloze arcadetitel die precies wist wat hij wilde zijn en je tijd niet verspilde om er te komen.