Striker 95

Arcade-fotball som ikkje sløsar tida di på å forgje seg som noko anna. Ingen overgangsbudsjett, ingen taktikkskjermar som tar tre minutt å laste, ingen assistenttrener som maser deg om laget sitt moral. Striker 95 frå Rage Software set deg på banen på rundt tretti sekund flatt, og det var heile poengposten — ordspel meint.

Dette er ren DOS-tida arcade-fotball. Vel eit nasjonalt lag eller ein klubbside, still vanskegrad, og spel kampar. Kameraet sit i ein fast vinkel som ser over banen, kontrollane er greie nok at du er komfortabel etter ei kamp, og målet er nøyaktig det det høyrer på seg til å vere. Det er ingenting under overflata som prøver å vere Football Manager. Rage Software gjemte ikkje ambisjon — det var simpelthen ikkje der, og i det minste var dei ærleg om det.

Gameplayen er fort og løs på den måten arcade-fotball måtte vere i 1995. Spelarar glir rundt banen med det litt flytande momentumet som var praktisk tala sjanger-standard den gongen — FIFA hadde det, alle hadde det. Skuddinga kjennest tilfredsstillande på det som betyr noko: du treffer knappen i rett moment, ballen går grovt sett dit du peikte, og av og til gjer målvakten ein red som ser nesten med vilje ut. Paseringa fungerer godt nok at du kan setje saman driblingar, sjøl om AI-forsvara har ein vane for å lese intensjonane dine omtrent eitt sekund for tidleg, noko som blir frustrande på høgare vanskegradsinnstillingar. Publikumsstøyen og lydeffektane gjennom eit Sound Blaster-kort var OK for tida — ingenting som ville få deg til å seie pauseord, men nok atmosfære til å gjere eit tomt rom til noko.

Det Striker 95 var, i ehrleg forstand, var eit budsjett-alternativ som sat i skuggen av FIFA. FIFA 95 og FIFA 96 dominerte denne plassen med betre produksjonsverdiar og skikkeleg lisensvekt bak seg. Rage Software laga eit spel som såg ut til å vere sett saman av folk som spelte fotball meir enn dei spelte fotballspel — tempoen er rett, kaoset er rett, men polêren som skulle få nokon til å velje det framfor konkurransen var ikkje der. Det held seg i dag på same måten som dei fleste mellomsteg arcade-idrettstitlar frå denne perioden held seg: OK i tjue minutt, nostalgi viss du spelte det som barn, valfritt viss du ikkje gjorde det.

Viss du vil hugse korleis fotballspel kjendest ut før dei blei rekneark med sparketakk, er Striker 95 ein rimelegmaate måte å bruke ein halvtime i nettlesaren din. Det er ikkje det beste frå si tid — ikkje på langt nær — men det køyrer rent, det er raskt å ta til seg, og det krev ingenting komplisert av deg. Somme gonger er det genuint nok.