Escape from Delirium

Jaar 1995, Sound Blaster piepend, en ik kom voor het eerst een game tegen waar geen van mijn vrienden ooit van hebben gehoord. Escape from Delirium — een titel van de studio Virtual X-Perience, een plek waar je vandaag niet naar zou zoeken op Google omdat je het simpelweg niet zult vinden.

Je speelt als Paul Cole, een archeoloog die zich in een situatie bevindt die ver af staat van museale vitrinekasten. Ik zal de precieze plotdetails achterwege laten, omdat mijn geheugen geen encyclopedie is en ik liever niet uit mijn duim zuig — maar de sfeer van de game is kristalhelder: mysterieuze omgeving, een gevoel van desoriëntatie, en de drang om ergens weg te komen. De titel is geen toeval. Delirium hier is niet zomaar een woord op de doos.

Het avontuur maakt gebruik van de klassieke point-and-click interface die LucasArts in de mid-nineties zo moeiteloos beheerste dat andere studios het ofwel kopieerden ofwel vergingen. Virtual X-Perience koos ervoor om het na te bootsen — en volgens destijdse accounts deden ze het verrassend goed. Het spel was praktisch gemaakt door twee mensen, met hulp van een handvol anderen, en het resultaat is opmerkelijk voor dat. De grafische stijl past bij het tijdperk, de dialogen werken, de puzzellogica roept niet om hulp. Dat is zeldzaam onder kleine studios van die tijd.

Wat is vandaag verouderd? Waarschijnlijk wat altijd veroudert — de technische kant, misschien het tempo, misschien één of twee puzzels waar de maker wist wat de speler zou moeten doen, maar de speler alleen na het lezen van de handleiding. Een avontuur uit de jaren negentig zonder minstens één lastig raadsel zou verdacht zijn. Wat juist goed standhoudt: het handgemaakte karakter van de game. Je voelt dat echte mensen dit hebben gemaakt omdat ze het wilden, niet een team aangeworven op contractbasis.

Escape from Delirium past vandaag bij iedereen op zoek naar avonturen buiten het uitgetreden pad. Je kent Monkey Island en Day of the Tentacle uit het hoofd — dit is het soort game dat je destijds hebt gemist, met zijn eigen ruwkanttige charme van een kleine studio zonder de veiligheid van een grote uitgever. Het draaien in de browser via DOSBox duurt een minuutje. Eén minuut voor dertig jaar wachten is niet slecht.