Kart Fighter

Die eerste keer dat je Mario ziet uitdeilen met een draaikick naar Luigi's gezicht, weet je dat dit geen normale NES-titel is. Kart Fighter is precies wat de titel belooft: Mario Kart-karakters die elkaar te lijf gaan in de stijl van Street Fighter II, gemaakt door het Taiwanese bootleg-imperium Hummer Team in 1994. Geen licentie, geen toestemming van Nintendo, gewoon pure Taiwanese chuzpe op acht kilobytes.

Het speelt zich af in een rechtstreeks gevecht-scenario waar je Mario, Luigi, Bowser, Peach en andere vertrouwde gezichten kiest voor één-op-één duels. Twee rondes winnen en je bent klaar. Elke fighter heeft zijn eigen moveset: speciale aanvallen op combinaties van richtingsknoppen en jump-kicks die je al honderden keren in arcade-versies hebt gezien. Het is herkenbaar, het is geschonden intellectueel eigendom, en het werkt eigenlijk best aardig als je bedenkt dat dit op een systeem draait dat bedoeld was voor platformers.

Wat het interessant maakt is hoe ruw en direct het aanvoelt. Geen finesse, geen balancering – je slaat, je springt, je hopt rond en probeert je tegenstander af het scherm te duwen. De AI-tegenstanders zijn stom genoeg om behapbaar te zijn, maar soms grappig voorspelbaar. De grafische sprites zijn duidelijk geraffelde versies van Mario Kart-artwork, tegen een zwarte achtergrond geplakt. Het ziet eruit alsof iemand de karakters heeft gejat uit een game-magazine en het heeft ingetekend voor een school-computer-project.

Tegen moderne maatstaven is dit niets, maar als nostalgische diefstal en simpele speelplezier werkt het. Het bewijs dat je van het minste iets kon maken, en dat Taiwan daar specialist in was. Kart Fighter staat nu niet beroemd omdat hij goed is – hij staat beroemd omdat hij grappig en baldadig is, en omdat hij bestaat in een wereld waar bootleggers gewoon deden wat ze wilden. Het is historisch interessant als specimen, niet als klassieke fighter.

Voor wie vandaag? Voor verzamelaars van rariteiten en voor wie de grens opzoekt tussen diefstal en kunst. In een browser-emulator duurt het een halfuur, wat precies lang genoeg is. Je speelt het, je lacht erom, je begrijpt wat Taiwan destijds kon wegkomen, en dan ben je klaar. Meer vraag je er niet van.