Kart Fighter

Το Kart Fighter είναι ένα από εκείνα τα παιχνίδια που υπήρχαν μόνο για να υπάρχουν. Το 1994, στο NES της Ταϊβάν, η Hummer Team πήρε τους χαρακτήρες του Super Mario Kart, ντύστηκε τους σαν διαπληκτάδες street fighter και τους έβαλε να χαράσσουν τα χέρια τους ο ένας στον άλλο. Καμιά άδεια Nintendo, καμιά δυσκολία — απλώς ένας κλώνος του Street Fighter II με Mario και Luigi στο κέντρο της σκηνής.

Ως fight game, το Kart Fighter κάνει ακριβώς αυτό που λέει — άδειες γροθιές, λακτίσματα και special moves που ενεργοποιούνται με direction combinations. Οκτώ χαρακτήρες, κάθε ένας με τα δικά του attacks. Τα zoning, ο timing, ο hit priority — όλα τα στοιχεία υπάρχουν, αν και όχι και τόσο χαλαρά όσο θα ήταν. Παίζεις δύο victorious rounds και τελειώνεις. Κανονική δουλειά, αν και απλή για τα δεδομένα του εποχής.

Το θέμα είναι ότι δεν έχει καμιά δυναμική, καμιά χαρά. Τα sprites είναι σχεδόν αγνώριστα στα χαμηλά του resolution· ο Mario παίζει σαν μια βιγέτα κόκκινου χρώματος που χτυπά τον κίτρινο Luigi. Τα animation frames είναι λιγοστά, το ηχητικό είναι άδειο και τα combos δεν αισθάνονται σαν κάτι που έχεις ελέγχει — αισθάνονται σαν αυτό που πραγματικά είναι, ένας φτηνός κλώνος που προσπαθεί να παίξει κομμάτι από κάτι που δεν κατάλαβε ποτέ.

Το Kart Fighter υπήρχε γιατί ο NES ήταν ακόμα δημοφιλής στις αγορές τρίτου κόσμου το 1994 και ο κάθε κλώνος έπαιρνε ένα κέρδος. Δεν ήταν προορισμένο να αποτελέσει κάτι μεγάλο· ήταν εδώ και φύγε, εργοστάσιο αποσκευών. Σήμερα είναι curiosity, το είδος του παιχνιδιού που συναντάς σε ένα ROM pack και λες «α, ενδιαφέρον», αλλά δεν θα το παίξεις πέρα από πέντε λεπτά.

Αν είσαι στη διάθεση κάτι που είναι τόσο κοντά στο κιτς ώστε να είναι αστείο, πάσο. Υπάρχουν όμως χιλιάδες καλύτερες μάχες στο NES που αξίζουν περισσότερο από το χρόνο σας. Το Kart Fighter παραμένει ό,τι ήταν πάντα — ένα παιχνίδι που δεν χρειάζονταν να υπάρξει, αλλά το έκανε κάποιος ούτως ή άλλως.