Arthur - The Quest for Excalibur

1989, Infocom. Voor mij destijds een synoniem voor tekstadventures met de rijkste woordenschat en de koppigste parser rondom. Maar Arthur: The Quest for Excalibur kwam aan toen Infocom al onderwater stond in schulden en Activision de controle overnam. Het resultaat is een interessant stukje — noch pure tekstadventure noch een echte grafische adventure, maar iets daar tussenin.

Je speelt als de jonge Arthur, voor hij koning werd. Je begint ergens bij een kerkhof, waar je het essentiële Arthuraanse vereiste ontmoet: het magische zwaard Excalibur. Natuurlijk heb je het nog niet. Iemand heeft het gestolen, en voordat je de steen eens aanraakt, moet je het eerst vinden. Klassieke opzet volgens het principe "eerst krijg je de quest, dan ontdek je hoe gecompliceerd het is." De Arthurische legende als reservoir van thema's — Merlin, Camelot, middeleeuws Engeland in zijn meest sprookjesachtige vorm — dient hier als stevige decors.

De bediening combineert een tekstparser met eenvoudige grafische locaties. Je ziet een scene, je typt commando's. De parser is Infocom-stijl, dus hij begrijpt een flink scala aan constructies, maar de ongeschreven regel geldt nog steeds: wanneer je niet weet waar je heen moet, probeer je synoniemen tot het je doorlaat. Deze adventure werkt ook met transformaties — op bepaalde momenten kun je je in een dier veranderen, wat anders ontoegankelijke passages of informatie opent. Voor die tijd is het een slimmig mechanisme en het heeft zin in de context van Arthurische magie. De puzzels zijn meestal eerlijk, de logica van de wereld klopt, maar een paar doodlopende wegen zullen je doen grijpen naar potlood en papier.

Wat is slecht verouderd? Graphics waren nooit een sterk punt — de locatieafbeeldingen zijn functioneel, niet meer. En het tempo van het spel past bij het uitgavejaar: traag, soms houterig. Als je bent opgegroeid met Zork of Hitchhiker's Guide, ben je tevreden. Als je een verhaalgestuurd adventure in de geest van latere LucasArts-titels verwacht, loop je tegen een muur aan. Arthur is geen narratief diep spel. Het is meer een logicapuzzel in Arthurisch kostuum — en het is eerlijk daarover.

Tegenwoordig kan iedereen het in een browser spelen als tekstadventures hen niet afschrikken en ze ervan genieten goed onderzochte middeleeuwse mythologie. De nostalgie-waarde is echt: het is een van de laatste Infocom-titels uit het gouden tijdperk, toen de parser nog ambitie betekende, geen beperking. Als je je weg door Zork in de jaren negentig hebt gebaand en jezelf afvroeg waar je daarna heen moest — Arthur was de logische keuze. En als historisch artefact van het genre houdt het vandaag de dag nog steeds stand.