Arthur - The Quest for Excalibur

1989, Infocom. Για μένα τότε, συνώνυμο με τις περιπέτειες κειμένου με το πλουσιότερο λεξιλόγιο και τον πιο ισχυρό parser που υπάρχει. Αλλά το Arthur: The Quest for Excalibur έφτασε όταν η Infocom ήδη πνιγόταν στα χρέη και η Activision ανέλαβε τον έλεγχο. Το αποτέλεσμα είναι ένα ενδιαφέρον έργο — ούτε καθαρή περιπέτεια κειμένου ούτε σωστή γραφική περιπέτεια, αλλά κάτι ενδιάμεσο.

Παίζετε ως ο νεαρός Arthur, πριν γίνει βασιλιάς. Ξεκινάτε κάπου κοντά σε ένα νεκροταφείο, όπου συναντάτε την αναγκαία προϋπόθεση της Αρθούριανής παράδοσης: το μαγικό σπαθί Excalibur. Φυσικά, δεν το έχετε. Κάποιος το έκλεψε, και πριν καν ακουμπήσετε την πέτρα, πρέπει πρώτα να το βρείτε. Κλασική αρχή βάσει του "πρώτα παίρνεις την αποστολή, μετά ανακαλύπτεις πόσο περίπλοκη είναι." Ο Αρθούριανός μύθος ως αποθήκη θεμάτων — Merlin, Camelot, μεσαιωνική Αγγλία στη πιο παραμυθένια της μορφή — χρησιμεύει ως στερεό σκηνικό εδώ.

Τα χειριστήρια συνδυάζουν έναν text parser με απλές γραφικές τοποθεσίες. Βλέπετε μια σκηνή, πληκτρολογείτε εντολές. Ο parser είναι στο στυλ Infocom, οπότε κατανοεί ένα ικανοποιητικό εύρος κατασκευών, αλλά ο άγραφος κανόνας εξακολουθεί να ισχύει: όταν δεν ξέρετε που να πάτε, δοκιμάζετε συνώνυμα μέχρι να σας αφήσει να περάσετε. Αυτή η περιπέτεια λειτουργεί επίσης με μετασχηματισμούς — σε ορισμένες στιγμές μπορείτε να μετατραπείτε σε ζώο, το οποίο ανοίγει διαδρόμους ή πληροφορίες που είναι αδιάσπαστες. Για την εποχή του, είναι ένα έξυπνο μηχανικό και έχει νόημα στο πλαίσιο της Αρθούριανής μαγείας. Τα παζλ είναι κατά κύριο λόγο δίκαια, η λογική του κόσμου αντέχει, αλλά μερικά αδιέξοδα θα σας κάνουν να φτάσετε για μολύβι και χαρτί.

Τι έχει ηλικιωθεί άσχημα; Τα γραφικά ποτέ δεν ήταν ένα δυνατό σημείο — οι εικόνες τοποθεσίας είναι λειτουργικές, τίποτα περισσότερο. Και ο ρυθμός του παιχνιδιού ταιριάζει με το έτος κυκλοφορίας του: αργός, μερικές φορές άξεστος. Αν μεγαλώσατε με το Zork ή το Hitchhiker's Guide, θα ικανοποιηθείτε. Αν περιμένετε μια ιστορία που κινείται από την πνοή σε πνεύμα των μεταγενέστερων τίτλων της LucasArts, θα χτυπήσετε τοίχο. Το Arthur δεν είναι ένα αφηγηματικά βαθύ παιχνίδι. Είναι περισσότερο ένα λογικό παζλ σε Αρθούριανή ενδυμασία — και είναι ειλικρινές γι' αυτό.

Σήμερα, οποιοσδήποτε μπορεί να το παίξει σε ένα πρόγραμμα περιήγησης εάν οι περιπέτειες κειμένου δεν τον φοβίζουν και απολαμβάνει σωστά ερευνημένη μεσαιωνική μυθολογία. Η τιμή της νοσταλγίας είναι πραγματική: είναι ένας από τους τελευταίους τίτλους Infocom της χρυσής εποχής, όταν ο parser εξακολουθούσε να σημαίνει φιλοδοξία, όχι περιορισμό. Αν ξεπεράσατε το Zork τη δεκαετία του '90 και αναρωτηθείτε πού να πάτε μετά — το Arthur ήταν η λογική επιλογή. Και ως ιστορικό τεχνούργημα του είδους, εξακολουθεί να αντέχει σήμερα.