Arthur - The Quest for Excalibur

1989, Infocom. Para sa akin noon, isang kasingkahulugan ng text adventures na may pinakaayamang bokabularyo at pinaka-matiyaga na parser sa buong mundo. Pero dumating ang Arthur: The Quest for Excalibur noong Infocom ay bumagsak na sa utang at kinukuha na ng Activision ang kontrol. Ang resulta ay isang interesanteng piraso — hindi purong text adventure o tamang graphical adventure, kundi isang bagay na nasa gitna.

Ginagawa mo ang papel ng isang kabataan na Arthur, bago pa siya naging hari. Nagsisimula ka sa malapit sa isang libingan, kung saan nakakatugon mo ang mahalagang Arthurian requirement: ang mahiwagang espada Excalibur. Siyempre, wala ka pa ito. Ang isang tao ang nagsumbong nito, at bago mo pa maramdaman ang bato, kailangan mo munang hanapin ito. Klassikong setup sa prinsipyo ng "una makakuha ng misyon, pagkatapos makikita mo kung gaano kumplikado ito." Ang Arthurian legend bilang isang reservoir ng mga tema — Merlin, Camelot, medieval England sa pinaka-fairy-tale na porma nito — ay nagsisilbing solidong background dito.

Ang mga kontrol ay pinagsasama ang text parser na may simpleng graphical na lokasyon. Nakikita mo ang isang eksena, sinusulat mo ang mga command. Ang parser ay Infocom-style, kaya nauunawaan nito ang isang matanggap na hanay ng mga konstruksyon, pero ang walang pagsusulat na patakaran ay nananatiling umaangkop: kapag hindi mo alam kung saan pupunta, sinusubukan mo ang mga kasingkahulugan hanggang hayaan ka nito. Ang adventure na ito ay gumagana din sa mga pagbabago — sa ilang sandali maaari kang maging isang hayop, na nagbubukas ng hindi abot-kayang mga passashe o impormasyon. Para sa panahon nito, ito ay isang matalinong mechanics at may kahulugan sa konteksto ng Arthurian magic. Ang mga puzzle ay karamihan ay makatarungan, ang lohika ng mundo ay tumatagal, ngunit ilang dead end ay magpapahikayat sa iyo na kumuha ng lapis at papel.

Ano ang lumaki ng masamang daan? Ang graphics ay hindi kailanman isang malakas na punto — ang mga larawan ng lokasyon ay functional, walang iba. At ang bilis ng laro ay tumutugma sa taong inilabas nito: mabagal, minsan kakaibang matulad sa kahoy. Kung lumaki ka kasama ang Zork o Hitchhiker's Guide, makakasiyahan ka. Kung inaasahan mo ang isang kuwento-driven adventure sa espiritu ng mga huling LucasArts na titulo, kikita ka ng isang pader. Ang Arthur ay hindi isang malalim na kuwento-laro. Ito ay higit pang isang logic puzzle sa Arthurian costume — at tapat ito tungkol dito.

Ngayon ang sinuman ay maaaring maglaro nito sa browser kung ang text adventures ay hindi nakatatakot sa kanila at nag-eenjoy sila ng tamang natuturang medieval mythology. Ang halaga ng nostalgia ay tunay: ito ay isa sa mga huling Infocom titles mula sa golden era, noong ang parser ay nangangahulugan pa ng ambisyon, hindi limitasyon. Kung nagsimula ka sa pamamagitan ng Zork sa siyumpu at itanong mo sa iyong sarili kung saan pupunta — ang Arthur ay ang lohikal na pagpipilian. At bilang isang makasaysayang artifact ng genre, ito ay tumatagal pa rin ngayon.