Archimedean Dynasty

Jaar 1997, monitor nummer vier in het computerklassaal, en ik zit mijn vriend wijs te maken dat dit spel "eigenlijk gewoon Wing Commander, maar dan onderwaterversie" is. Het was niet helemaal waar, maar het werkte blijkbaar. Archimedean Dynasty van het Duitse studio Massive Development was iets wat zich destijds niet netjes in een categorie liet indelen — en paradoxaal genoeg hielp dat.

Het spel plaatste spelers in een verre toekomst waar de mensheid in onderwater steden overleeft en het aardoppervlak is vergeten. Je zit achter de besturing van een gevechtsubmarinetoestel, neemt missies aan, verdient credits en navigeert langzaam door een verhaal vol politieke facties, huurlingen en onderwater-geopolitiek. De sfeer was beklemmend en geloofwaardig op een manier die alleen games konden bereiken die echt in wereldbouw investeerden in plaats van zomaar content uit te braken.

In het hart ervan zit een ruimteshooter die uit de vacuüm van de ruimte naar de diepten is verplaatst — je manoeuvreer, vergrendelt doelen, beheert energie en beslist af en toe welke contracten het waard zijn aan te nemen. Beweging onder water heeft zijn eigen logica: trager, zwaarder, met bewustzijn van omringende druk. Dit is niet alleen uiterlijk vertoon — deze traagheid bepaalt het gehele spelritme. Story-missies wisselen af met vrijere verkenning van regio's waar je beter uitrusting kunt krijgen of zijcontracten kunt oppikken. Voor die tijd een ongewoon open structuur.

Wat ik me het levendigst van destijds herinner zijn de dialogen en voice acting. De Duitsers zetten alles in op volledig vertoonde cinematic scenes terwijl andere studio's nog steeds op tekstballonnen vertrouwden, en het resultaat was verrassend geloofwaardig. Het verhaal was geen Shakespeare, maar het had diepgang en zijn eigen cynische toon — een huurling in een vervallende wereld verwacht niet veel van idealen. Dat sloeg aan. Het spel is goed gerijpt in wat het het sterkst maakt — sfeer en wereldontwerp. De graphics zijn begrijpelijk gedateerd, maar de onderwateromgeving speelde in op de sterke punten meer dan oppervlakte sci-fi concurrenten. Wat wat ruw is, is navigatie en ruimtelijke oriëntatie, waar alles er vergelijkbaar donkerblauwe-groen uitziet.

Archimedean Dynasty wordt vaak genoemd als de directe spirituele voorganger van AquaNox — en terecht. Iedereen vertrouwd met die serie weet wat te verwachten, alleen in een ruwere, minder gepolijste vorm. Tegenwoordig past het spel bij iedereen met geduld voor langzamer, simulatorachtig denken en die meer wil dan alleen actie — die wil voelen dat de wereld achter het gordijn werkelijk bestaat. Het in een browser via DOSBox draaien is een kwestie van minuten, en de eerste twintig minuten zullen je zeggen of het je gegrepen heeft — of niet. Het gegrepen mij destijds, en ik neem het tot op de dag van vandaag niet kwalijk.