Trains

می‌خواهی یک تاجر راه‌آهن شوی؟ صندلی‌ای بگیر، لیوانی ویسکی بریز، و بیابر چطور شهرهای آمریکا را به‌هم وصل کنی تا سود شروع به جریان درآید. Trains از سال ۱۹۸۴ یک شبیه‌ساز شبکه راه‌آهن است که دقیقاً همان میزان آزادی را به تو می‌دهد که بتوانی مسئولیت آن را تحمل کنی.

تو بر روی نقشه‌ای از شهرهای آمریکا بازی می‌کنی و کارت ساده است — ریل بسازی، قطار بخری، کالا و مسافران حمل کنی، و ورشکسته نشوی. بازی چندین سناریو ارائه می‌دهد که هر کدام سرمایه‌ی اولیه و اهداف متفاوتی دارند. این درباره‌ی اقدام‌های بی‌وقفه نیست، بلکه برنامه‌ریزی بلندمدت است. اگر می‌خواهی سود کنی، باید نوع صحیح قطار بخری، مسیرهای سودآور را به‌هم وصل کنی، و همیشه فکر کنی که آیا واقعاً سود خواهد داد.

بازی کردن کاملاً انتزاعی است. بین نقشه و جداول و دفاتر رفت‌وآمد می‌کنی، متن می‌خوانی، و گزینه‌ها را کلیک می‌کنی. هیچ انیمیشنی نیست، هیچ بازخوردی مثل آنچه در شبیه‌سازهای بعدی می‌بینی وجود ندارد. در عوض جداول وضعیت خط، یک سیستم منطقی تمیز، و گرافیک بی‌رنگ اما کارآمد به دست می‌آوری. کنترل‌ها ساده هستند، حتی بیش‌ازحد ساده — گزینه‌های زیادی ندارند، بنابراین تصمیمات به دو یا سه راه خلاصه می‌شوند. بازی گاهی مثل شبیه‌سازی کاغذی احساس می‌شود که به رایانه تبدیل شده بدون اضافه‌کردن هیچ جادویی.

آنچه Trains ارائه می‌دهد این احساس است که واقعاً یک کارآفرین هستی. وقتی مسیرهایت شروع به کار کنند و پول درست کنند، خوشایند است. وقتی به‌خاطر اشتباه در محاسبه‌ی حاشیه سود ورشکسته شوی، دردناک است. حالا مثل تاریخ کهن به‌نظر می‌رسد، اما این مفهوم بنیاد Transport Tycoon و سایر شبیه‌سازهایی شد که بهتر می‌دانستند خود را بفروشند.

برای بازیکن امروزی، Trains عمدتاً یک کنجکاوی تاریخی است. اگر عاشق شبیه‌سازهای خالص و متنی‌ای بدون اضافات هستی و جداول سود‌وزیان‌ات ترساندت نمی‌دهد، می‌توانی آن را امتحان کنی. این برای سرگرمی‌ای ساده نیست، بلکه یک چالش فکری به‌روش قدیم است. بازی کردن آن در مرورگر برای تو مزه‌ای از نحوه‌ی ساخت بازی‌های رایانه‌ای در اواخر دهه‌ی هشتاد است.