Games, The - Summer Challenge

وقتی یک جوی‌استیک را می‌گیری و بازی‌های کوچکی را بارگذاری می‌کنی که پنج دقیقه سرگرم‌کننده هستند تا اینکه کسالت فرا رسد، Summer Challenge را داری — مجموعه‌ای که من آن را چیزی بین تلاش راستین و تنبلی به یاد می‌آورم.

این مجموعه‌ای از رشته‌های ورزشی به روح المپیک است — دویدن، پریدن، پرتاب، شنا. هر رشته مکانیک‌های خاص خود را دارد که در چند تلاش یاد می‌گیری و سپس به سقف رسیده‌ای. هدف واضح است: مدال‌ها را جمع‌آوری کن و امتیازات خود را با دوستان مقایسه کن. در دوره‌ای که مسابقات رایانه‌ای عادت بود، این خیلی جذاب به نظر می‌رسید.

مشکل در دقت و تکرار نهفته است. هر بازی به چند کلیک یا نگه داشتن کلیدی در لحظه‌ی درست خلاصه می‌شود. دونده با فشار متناوب دکمه‌های چپ و راست کار می‌کند — هرچه سریع‌تر، بهتر. جهانده بالا می‌رود، می‌پرد، فرود می‌آید. صدا متواضع است، گرافیک تیز اما تخت — فقط شخصیت‌های پلاستیکی کوچک بر پس‌زمینه‌ی یکنواخت. هیچ ظرافتی مثل بازی‌های ورزشی بعدی نیست. صادقانه بگویم، از دور دوم بسیار خسته‌کننده است.

جاذبه‌ی بازی واقعاً از توانایی بازی با بازیکنان متعدد و اشتراک‌گذاری یک جوی‌استیک نشأت می‌گرفت. وقتی همه‌ی شما در کنار یک کامپیوتر نشسته بودید و سعی می‌کردید یکدیگر را در مسابقات تضعیف کنید، دست کم سرگرم‌کننده بود. تنها با هوش مصنوعی؟ آن یک کار خسته‌کننده است. بازی یاد نمی‌گیرد، گوش نمی‌دهد — فقط همان بلوک منطقی را تکرار می‌کند.

امروزه Summer Challenge دقیقاً به خاطر فقدان عمق خوب پیر نشده است. هیچ پیشرفتی نیست، هیچ چیز قفل‌شده‌ای نیست، دلیلی برای بازگشت نیست. این عکسی از یک روز تابستانی است — کوتاه، فراموش‌شدنی، بدون لایه‌ها. اگر از کنجکاوی‌های عجیب و غریب MS-DOS قدیم فریب خوردی و می‌خواهی بدانی کامپیوترها چگونه یک مسابقه‌ی ورزشی را به پیکسل تبدیل کردند، یک مستند تاریخی جالب است. بیش از این نیست.