Καλοκαίρι 1992, φοβερή ζέστη, ένας ανεμιστήρας να περιστρέφεται, και εγώ κάθομαι στον 486 μου, χτυπώντας την ίδια ιαπωνική θέση ξανά και ξανά. Wings of Fury της Brøderbund — ένα παιχνίδι που μού δίδαξε τότε ότι η απογοήτευση και η εθισμός δεν είναι αντίθετα.

Είναι ένα action arcade παιχνίδι από το 1989 που διαδραματίζεται στο θέατρο του Ειρηνικού του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ελέγχεις έναν καταδρομικό μαχητικό που εκτοξεύεται από ένα αεροπλανοφόρο, και η αποστολή σου είναι να επιτεθείς σε ιαπωνικές παράκτιες οχυρώσεις, να εξολοθρεύσεις πεζικό, φωλιές με πολυβόλα, αντιαεροπορικά κανόνια και περιστασιακά να ενοχλήσεις εχθρικά σκάφη. Οι αποστολές είναι σύντομες, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι απλές.
Τα χειριστήρια είναι εκπληκτικά βασισμένα στη φυσική για την εποχή τους. Το αεροπλάνό σου χάνει ταχύτητα, χρειάζεσαι τη σωστή γωνία προσέγγισης, πρέπει να ρίξεις τις βόμβες ακριβώς στη σωστή στιγμή — πολύ νωρίς και ξεπερνάς το στόχο, πολύ αργά και πηγαίνεις κάτω μαζί του. Η προσγείωση στο αεροπλανοφόρο είναι δική της πειθαρχία, κάτι που θα σε κάνει να σχολιάζεις δυνατά τη δική σου συντονισμό τις πρώτες ώρες. Η δυσκολία αυξάνεται γρήγορα, και η πρώτη αποστολή σε προετοιμάζει ωραία για τη δεύτερη δείχνοντάς σου πόσα περισσότερα δεν μπορείς να κάνεις. Η τελευταία αποστολή είναι κάτι τελείως διαφορετικό — τα λόγια σε αποτυγχάνουν εκεί.

Αυτό που ξεχώρισε το Wings of Fury από άλλα action παιχνίδια εκείνης της εποχής ήταν ακριβώς αυτή η ποσότητα ελέγχου. Δεν ήταν απλώς θέμα να πατάς κουμπιά και να παρακολουθείς εκρήξεις. Έπρεπε να σκεφτείς την προσέγγιση, τη σειρά στόχων, τα αποθέματα πυρομαχικών. Και ωστόσο ήταν ακόμα arcade, όχι προσομοιωτής. Η Brøderbund χτύπησε αυτό το ισορροπία. Τα γραφικά μοιάζουν με μνήμη της μνήμης με τα σημερινά πρότυπα, το SoundBlaster audio ήταν αξιοπρέπεια τότε, σήμερα είναι περισσότερο ένα ιστορικό έγγραφο — αλλά το gameplay κρατιέται εκπληκτικά καλά.

Ποιος θα έπρεπε να παίξει Wings of Fury σήμερα; Οποιοσδήποτε με υπομονή για ένα difficulty curve που δεν περιμένει κανέναν, και που θέλει να αισθανθεί πώς τα παιχνίδια έγιναν εθιστικά πριν — χωρίς tutorials, χωρίς να σε κρατάνε από το χέρι, απλώς εσύ, ο εχθρός, και μια ακόμη προσπάθεια προσγείωσης που μπορεί απλώς να δουλέψει αυτή τη φορά. Τρέξε το στο πρόγραμμα περιήγησής σου μέσω DOSBox emulation και είσαι έτοιμος. Μισή ώρα ασχολίας και θα συνειδητοποιήσεις ότι είναι μεσάνυχτα.