F1 Simulator από το 1993 είναι ακριβώς αυτό που υπόσχεται — ένας προσομοιωτής Formula One χωρίς μεγάλες φιλοδοξίες για εντυπωσιακή παρουσίαση. Δεν είναι τόσο ωραίος όσο το Grand Prix του Geoff Crammond, αλλά γιατί θα ασχολούμουν καν;

Έχεις εδώ μια αρκετά αξιόλογη προσομοίωση αγώνων. Διαλέγεις έναν οδηγό, μια ομάδα, ένα κύκλωμα, και φεύγεις. Το παιχνίδι γνωρίζει τα κλασικά — Monaco, Monza, Silverstone. Η φυσική είναι απλή, οι ελέγχους με ποντίκι ή joystick είναι ευχάριστα ανταποκρινόμενοι. Δεν είναι arcade stuff, αλλά μια προσομοίωση χωρίς υπερβολικές απαιτήσεις ακρίβειας.
Ποια είναι λοιπόν η παγίδα; Τα γραφικά είναι δύσκολα και ασαφή, πολυγωνικό ζουμί που κάνει ό,τι θέλει. Τα κυκλώματα μοιάζουν με πρόσωπα που σύρθηκαν στην άμμο. Το παιχνίδι ζει από υφές και γραμμές, όχι από χωρικές ψευδαισθήσεις. Οι ήχοι του κινητήρα είναι αποδεκτοί, η μουσική του μενού είναι βαρετή. Η οδήγηση αυτή καθαυτή εναλλάσσεται μεταξύ στιγμών ανιάς (κρουαζιέρα μέσα στην αργοπορία) και περιόδων όπου μπορείς να οδηγήσεις κατευθείαν σε έναν τοίχο και να ανακαλύψεις ότι το παιχνίδι απλώς επαναφέρεται χωρίς δράμα.
Στις δεκαετία του ενενήντα ήταν καλό ως δασική αλεπού — οι προσομοιώσεις Formula ήταν σπάνιες και τουλάχιστον αυτή ήταν επίσημη. Σήμερα το κοιτάς σαν ένα λεκέ στην ιστορία, καλυμμένο από καλύτερους τίτλους. Ακόμα και τότε άλλα παιχνίδια εμφανίστηκαν και χειρίστηκαν σωστά το F1. Αυτό είναι περισσότερο μια κάρτα επίσκεψης που σου λέει: Εδώ ήταν η αίσθηση της Formula, αλλά τίποτα άλλο.
Αν θέλεις να παίξεις έναν αρχικό προσομοιωτή αγώνων υπολογιστή από όταν η δύναμη γραφικών ήταν πραγματικότητα, όχι ένα όνειρο, και μπορείς να ανεχθείς την απλότητα, θα βρεις λίγα λεπτά εδώ. Ως ουσιαστικό κομμάτι της ελκυστικής νοσταλγίας των ενενήντα δεν είναι. Μάλλον, είναι μια περιέργεια — απόδειξη ότι ακόμα και τα πράγματα που φαίνονται σκromna σήμερα είχαν το βάρος τους τότε.