Platoon

Hatırlarım o kapağı — cungalda asker ve Ocean Software logosu. 1987, Oliver Stone'un filmi bir yaşına bile gelmemişti, ve bu lisanslı adaptasyon çabuk çıktı — belki de çok çabuk.

Platoon seni Vietnam ormanına fırlatır ve o dönemin çoğu aksiyon oyunun talep ettiğini istemez: hayatta kal. Oyun filminkii temalardan (devriyeler, orman, köyler) az çok inspirasyon alır — ama sadık bir uyarlamayı bekleme. Bağlantısız aksiyon sekvanslarından oluşmuş bir seridir; her biri biraz farklı oynanır. Bazen yan perspektiften hareket edersin, bazen ortamda yukarıdan. Ocean bu lisanslı oyunlara aşıktı ve sonuçlar daima karışıktı.

İşte burada ana konuya geleceğim. Klavye kontrolleri hoş değil. C64 veya Amstrad'da joystick takıp acıyı tolere edebilirdin — 1987 PC versiyonunda ise mantığı olmayan bir tuş düzeninde avını arayan klavyeye takılı kalmıştın. Karakter hareketi hantal hissettiriyor ve ormanın içinde sabırla ilerlersin, reflekslerle değil. Düşmanlar bir ceza gibi, zorluk gibi değil, bir hassasiyetle doğuyor. Bu nostaljiden değildi; o dönemde bile gerçek bir sorundu.

Yine de Platoon'u hatırlarım. Olağanüstü iyi olduğu için değil, film blockbusterlerinden her şeyi sıkan lisanslı oyunların dalgasının parçası olduğu için — ve Ocean en agresif "sahilli" şirketti. PC versiyonunun grafikleri seni C64'ten yükseltmeye ikna etmeye yetmezdi, ama ses tasarımı oyunun toneuna ağırlık katıyor. Barber'ın Adagio for Strings'inin o digitalize edilmiş versiyonu ana tema olarak — o dönemin donanımı için, bu başlı başına bir miradır.

Bugün Platoon esas olarak '80'lerin sonundaki lisanslı oyun kültürünün neye benzediğini hatırlamak isteyenleri cezbediyor — hızlı prodüksiyonlar, eşitsiz kalite, ama ara sıra bir ilham çakısı. Düzgün bir aksiyon deneyimi bekliyorsan, hayal kırıklığına uğrayacaksın. Ne bekleyeceğini biliyorsan ve oyun arkeolojisine göz atmayı seviyorsan, yarım saat burada pişmanlık duymadan geçireceksin. Günümüzde her çekmecede gamepad veya USB joystick var — bu kez, bir tanesini tak.