Top Gun

Joystick'i tuttum, ekrana baktım ve anladım: Ocean Software 1987'de Top Gun filminin popülaritesinden faydalanmaya karar vermişti, ama hiçbir hevesi yoktu film uyarlaması yapmaya. Adı aynı, hepsi o. Maverick, Goose, eğitim kampı, rekabet — yok. Sadece sen, F-16'n ve düşman uçakları. Daha basit olmazdı.

Ekranda soldan sağa akan düşman stıhacıları var. Kolay kursu seçersen rahat, zor kursu seçersen acımasız. Hareket etmek, nişan almak, ateş açmak — işte oyun. Joystick veya klavye, tercih senin. Grafikleri bugünün gözüyle değerlendirmeye gerek yok; o zaman, bu MS-DOS konfigürasyonunda, hareket eden pikseller olarak görmek bile bir başarıydı. Müzik minimaldir, sesleri bile fark etmezsin çoğu zaman.

Mekanik bakımından arcade kuralları oynanıyor. Kaç tur atlatabilirsin, kaç düşman düşürebilirsin. Derinlik yok, strateji yok, özel hamle yok. Yakından veya uzaktan, fark etmez — tetik çek ve vur. Belki on dakika sonra bir duygu belirmez: sıkıcı. Oyunun kendisine değil zaman geçişine karşı tepki gösterirsin.

1987'deki listelerde bir kurikuler parçası olarak yaşadı Top Gun. Film kültüne kapılan oyuncular kopyalarını aldı, denedi, hayal kırıklığına uğradı. Arcade veya bilgisayar simulatörlerine aşina olanlar daha deneyimli bir uçuş oyunu aradı; burada bulmadılar. Ocean Software'in bütün yaratımları bir tür pazarlama merdiveni için tasarlanmıştı — hızlı, ucuz, ve film sahiplerinin lisansını kaybetmez.

Günümüzde açılır mısın? Retro meraklısı değilsen, cevap hayır. Arcade oyunlarının basitliğini seviyorsan, belki. DOS emülatörlü tarayıcılarda çalışır; fiziksel kopy bulmak zor ve pahalı. İsmi başında Top Gun varsa, ve gerçekten o havayı almak istiyorsan, daha çok sürpriz bekle.