Comanche CD

Kokpiti'nden sonsuz bir çöl alanına bakıyorsun, motor gürültüsü çıkarıyor, enstrüman panelleri altında titriyor ve biliyorsun ki şu anda ya hedefini vurursun ya da onlar seni önce bulurlar. Comanche CD, 90'ların ortasından bir saldırı helikopteri simülatörü — her yayıncının askeri donanım alıp üzerine hedef atış modu yapıştırırsa oyun olacağına inandığı bir dönem.

Çöl üzerinde uçarsın, çeşitli silah türlerini ateşlersin ve görevleri tamamlamaya çalışırsın — ya belirli hedefleri nötralize edersin ya da düşman hava savunma sistemi helikopterini yok etmeden A noktasından B noktasına ulaşırsın. Grafikler, birinin filmi kağıda fotograflamasını sonra tekrar fotoğrafladığı gibi görünen ön-render 3D'dir — pikselleştirilmiş, katı, zemin detaylarında herhangi bir hareket yoktur. Kontroller kesin ama dolaylıdır: rotasyon, yükseklik, eğim, hız — her şey ayrı ayrı kontrol edilir ve herhangi bir şeyin gerçekten nasıl çalıştığını anlamak on iki dakika sürer.

Sorun, oyunun oynaması kaydıran bir manzaraya bakmak anlamına gelmesi. Hiçbir hikaye ilerlemesi, hiçbir anlatı, sadece misyon ardından misyon ve boşluğa ateş etmek. Helikopter fiziği oldukça gerçekçi (helikopterleri biliyorsan), ama bu buna bakmak istemenin bir nedeni değil. CD versiyonu ses ve müzik ekledi, ki bu güzel, ama gameplay tedirgün kalıyor — konsol desenleri, tekrarlayan, sürpriz yok.

Doksan'larda bir şeydi: o dönemin sahibiydin — trendlere bilgisayar oyunları denildiğinde ve herkes mümkün olan her şeyi denediğinde. Comanche'ın bir hayran tabanı vardı ve gerçekten bir seri olarak vardı. Ama belirgin şekilde yaşlandı — grafikler katı, kontroller gereksiz yere karmaşık ve oynanması eğlenceden çok bir yükümlülük gibi hissettiriyor.

Bugün bunu oynardın eğer 3D hala yeni bir şeyken ve işlemci tek bir dokuyu zar zor işleyebilirken helikopterlerin nasıl simüle edildiğine meraksan. Senaryo yerine veri tablolarına bakan bir asker takıntılısı. Kötü yapılmış değil, sadece saçma derecede sıkıcı.