7 Colors

Yedi renk. Gereken tek şey bu. Hikaye yok, ara sahne yok, elinizi yirmi dakika tutan bir eğitim yok. Bir renk seçersiniz, kümeniz büyür ve tahtanın bir yerinde rakibiniz aynı şeyi yapıyordur. Izgaranın yarısından fazlasını yutan kazanır. Otuz saniyede anlayacağınız kadar basit, bir saat sonra hâlâ orada oturup nerede yanlış yaptığınızı merak edeceğiniz kadar derin.

7 Colors, 1991'de Gamos Ltd. tarafından çıkarıldı, bir bulmaca kılığında saf bir bölge kapmasıdır. Oyun alanı rastgele yerleştirilmiş renkli elmasların bir mozaiği — yedi ton, dolayısıyla isim — ve iki oyuncu karşıt köşelerde başlar. Her turda yedi renkten birini seçersiniz ve mevcut kümenize dokunan o renkteki her elmas bölgenize emilir. Lekeniz dışa doğru yayılır, rakibin lekesi de aynısını yapar ve sonunda tahtanın yeri kalmaz. Yarısından fazlasını kontrol eden maçı alır.

Mekanikler ekonomilerinde acımasız. Bir parçayı hareket ettiremez, bir şey inşa edemez ya da doğrudan saldıramazsınız. Sadece bir renk seçip sonucu izlersiniz. Gerilim tahtayı okumaktan gelir — kenar boyunca uzanan o mor çizgiyi mi kaparsınız yoksa rakibinizi üç turdur göz koyduğu yeşil kümeden mi kesersiniz? Aynı klavyede oturan bir insan rakibe karşı, bu tamamen renkli elmaslarla oynanan bir tür sessiz pazarlığa dönüşür. Yapay zekaya karşı, iki hamle önce iyi görünen bir pozisyonu ne kadar kötü yanlış değerlendirebileceğinize dair bir derse dönüşür.

7 Colors'ı akılda kalıcı yapan şey tam olarak onu bir mağaza rafında görünmez yapan şeydi: satacak bir hilesi yoktu. Lisanslı mülk yok, binilecek bir tür trendi yok. Sadece okulunuzun bilgisayar laboratuvarının zaten sahip olduğu donanımda mükemmel çalışan temiz, iyi dengelenmiş iki oyunculu bir soyut oyundu. Rastgeleleştirilmiş tahta hiçbir iki oyunun aynı oynanmaması anlamına geliyordu. Odadaki renk körü oyuncu herkesten daha zor bir zaman geçiriyordu, ki bu 1991'de kimsenin konuşmadığı tek tasarım kusuru çünkü henüz kimse o ifadeyi kullanmıyordu.

Dayanıyor. Dürüst cevap bu. Yapay zeka size hissedebileceğiniz şekillerde hile yapmadan makul bir mücadele veriyor, arayüzü öğrenmek yaklaşık dört tuş vuruşu gerektiriyor ve tam bir oyun on ile yirmi dakika arasında bir yerde çalışıyor. Öğle molasında yükleyip kahve soğumadan bitirdiğiniz türden bir şey. Karşınızda oynayacak biri varsa — aynı klavye, aynı ekran, aynı hafif rekabetçi küçümseme — daha da iyi. Burada çalışan tarayıcı versiyonu DOSBox ile boğuşma ihtiyacını ortadan kaldırıyor, yani bir tahtayı okumakta gerçekten düşündüğünüz kadar iyi olup olmadığınızı öğrenmemek için bir bahaneniz yok.