Een voetbalsimulator die dacht dat hij een strategiespel was. MicroProse Pro Soccer uit de late jaren tachtig dwingt je om beslissingen te nemen voordat je zelfs maar naar het veld hebt gekeken — en dat is precies waar de vreemde magie ligt.

Het is een tournooimanager met minimale graphics. Je ziet een vooraf samengesteld team, een selectie die je voorzichtig kunt aanpassen, en dan wacht je gewoon op wedstrijdresultaten die als tekstberichten en een eenvoudige tabel worden afgeleverd. Geen speelersanimaties, geen van de beruchte blokjes die je later in FIFA-spellen zou zien. Het hele spel speelt zich af via menu's en getallen.

Mechanisch werkt het op stats — snelheid, nauwkeurigheid, fitheid, ervaring voor elke speler. Je bouwt je formatie op, bladert door lijsten, kiest je tactiek (aanval, verdediging, evenwicht), en dan berekent het spel wat er gebeurt. Het is als een oud bordspel over voetbal, behalve dat de computer de wiskunde voor je doet. Niets kleurrijks, niets glamoureus. Pure abstractie.

Wat is er vreemd bevredigend aan? Juist die volledige ontdoening van alle versiering. Als "Goal in minuut 34" op het scherm verschijnt, voel je niet veel euforie. Maar als je met je opstelling knutselt en je team door een seizoen ziet verbeteren, als je puzzelt over kleine verbeteringen, dan grijpt het je. Het is als het lezen van een voetbaldagboek — traag, het vraagt om verbeeldingskracht, maar als dat jouw ding is, werkt het.

Uiteraard speelt niemand het tegenwoordig. Het dient als een curiositeit — bewijs dat sportspellen niet vol actie hoefden te zitten. Het zou zelfs in de jaren negentig een bitter pil zijn geweest, toen betere simulators bestonden. Maar voor een snelle browsersessie? Als je wilt zien hoe voetbal eruitzag vanuit het perspectief van een boekhoudkundige, is het het proberen waard. Breng alleen geduld mee en schakkel je hersenen in de langzame modus.