Conquest of Japan

In Japan spelen zich in de middeleeuwen eindeloze veldtochten af tussen clans die elkaar naar de keel vliegen — en Impressions Games dacht: waarom niet een strategie daaroverheen gooien? Conquest of Japan is precies dat: een vahoofd-strategiespel uit 1992 dat zich in de schaduw van Civilization nestelt, maar zijn eigen weg gaat.

Je begint als één van de Japanse clans en moet via diplomatie, handel en vooral militaire veroveringen het hele eiland onder je controle krijgen. Het is turn-based strategie zoals destijds gebruikelijk: je verdedigt kastelen, recruteert samoeraien, onderhandelt met buren of steekt ze in de rug zodra het uitkomt. De setting is niet zomaar exotisch genoeg — het geeft de spelregels een ander ritme dan een Europese middeleeuwse variant zou hebben.

Het speelt zich af op een kaart vol kastelen en dorpen, en je schuift je legers voorzichtig heen en weer, berekent voedselvoorraden en kijkt of je tegenstander niet vorig jaar al meer troepen heeft verzameld dan jij dacht. Het is grondige, trage strategie, het soort game waarin een beurt twintig minuten duurt en je toch niet alles kunt doen wat je wil. De interface is stram — menu's bij menu's — maar eenmaal gewend voel je je vrij comfortabel navigeren door je imperium.

Vandaag voelt Conquest of Japan als een voetnoot in de geschiedenis van Impressions Games, niet als een meesterwerk. De AI is voorstelbaar, de diplomatie basaal, en na tien partijen ken je alle trucs. Maar in 1992 was dit verfrissingmiddel genoeg: een strategie die niet in Rome of Engeland plaatsvond, met genoeg diepte om je een middag bezig te houden.

Voor wie nu naar retro-strategieën zoekt en van tahoe-spellen houdt zonder dwingende tijdsdruk, is dit een intrigerende kleine ontdekking. Het is niet Civilization, maar het probeert niet te zijn. Het is serieus, dromerig, en onverwacht grappig in hoe voorzichtig het je laat nadenken over elke verhuizing van een vijfmannetjeseenheid.