Μερικά παιχνίδια δεν χρειάζονται εγχειρίδιο. Το The Last Mission του 1987 είναι το είδος κυκλοφορίας DOS όπου πατάς το πληκτρολόγιο, κάτι αρχίζει να κινείται, κάτι αρχίζει να σου ρίχνει, και οι κανόνες γίνονται προφανείς μέσα σε περίπου τέσσερα δευτερόλεπτα. Αυτό δεν είναι κριτική. Είναι σχεδιαστική φιλοσοφία.

Είναι ένα shooter δράσης επιστημονικής φαντασίας — αόριστα, όπως πολλά DOS παιχνίδια του 1987 ήταν αόριστα sci-fi, δηλαδή υπάρχουν sprites που μοιάζουν με μηχανήματα και μια παλέτα χρωμάτων που υπονοεί το διάστημα αν μισοκλείσεις τα μάτια. Ελέγχεις κάποιου είδους οπλισμένο όχημα ή πλατφόρμα όπλων, το κινείς στην οθόνη και πυροβολείς ό,τι σου πετάει το παιχνίδι. Έρχονται κύματα εχθρών, τα αντιμετωπίζεις, φτάνουν κι άλλα. Δεν υπάρχει ιστορία. Δεν υπάρχουν cutscenes. Δεν υπάρχει χαρακτήρας με όνομα.
Το gameplay είναι ακριβώς τόσο λιτό όσο ακούγεται. Η δουλειά σου είναι η επιβίωση και το πυροβόλημα, με αυτή τη σειρά. Η κίνηση έχει εκείνη τη συγκεκριμένη ακαμψία που είναι κοινή στα DOS παιχνίδια δράσης της εποχής — όχι χαλασμένη, απλώς μελετημένη, το είδος χειρισμού που σε τιμωρεί όταν πανικοβάλλεσαι και σε ανταμείβει όταν μένεις ψύχραιμος. Τα μοτίβα των εχθρών επαναλαμβάνονται, που σημαίνει ότι μπορείς να τα μάθεις, και μόλις το κάνεις, το παιχνίδι μετατοπίζεται από χάος σε κάτι που θυμίζει περισσότερο μηχανικό παζλ που λύνεις με joystick ή πληκτρολόγιο. Η καμπύλη δυσκολίας είναι απότομη στην αρχή και μετά ισιώνει σε έναν ρυθμό.
Αυτό που κρατούσε ζωντανά τέτοια παιχνίδια το 1987 δεν ήταν το βάθος. Ήταν το γεγονός ότι μπορούσες να το φορτώσεις σε λιγότερο από ένα λεπτό, να πεθάνεις σε τρία και αμέσως να θέλεις να ξαναπροσπαθήσεις. Ο ήχος του ηχείου PC ήταν περίπου ό,τι θα περίμενες — λεπτός, κρουστικός, λειτουργικός. Τίποτα που θα ντρόπιαζε ένα Sound Blaster, αλλά ούτε το Sound Blaster ήταν ακριβώς εγγυημένο. Το The Last Mission ανήκει σε εκείνη τη συγκεκριμένη κατηγορία κυκλοφοριών DOS που δεν τις έφτιαξε κανείς διάσημος, δεν τις έκρινε κανένα περιοδικό που θα θυμόσουν, κι όμως κατέληξαν σε αρκετά αντίγραφα δισκέτας που κυκλοφορούσαν στα προαύλια των σχολείων ώστε ο κόσμος να τις αναγνωρίζει ακόμα δεκαετίες μετά.
Έχει γεράσει όπως γερνούν όλα τα καθαρόαιμα arcade παιχνίδια — όχι άσχημα, απλώς με ειλικρίνεια. Δεν υπάρχει ψευδαίσθηση βάθους να γκρεμιστεί. Δεν θα απογοητευτείς που η ιστορία δεν αντέχει στον χρόνο, γιατί ιστορία δεν υπήρξε ποτέ. Αυτό που παίρνεις είναι ένας σφιχτός βρόχος κίνησης και πυροβολισμών που θέλει ίσως είκοσι λεπτά για να δείξει όλα όσα έχει να προσφέρει. Το αν αυτό αρκεί εξαρτάται αποκλειστικά από την ανοχή σου στο παλιομοδίτικο σκοράρισμα arcade και από το αν βρίσκεις ικανοποίηση στο να κόβεις μερικούς θανάτους από την προσπάθειά σου. Αν μεγάλωσες ταΐζοντας κέρματα σε μηχανήματα ή κυνηγώντας ρεκόρ σε DOS παιχνίδια, υπάρχει κάτι εδώ που ακόμα λειτουργεί. Όλοι οι άλλοι θα το παρατήσουν μέσα στα ίδια περίπου τέσσερα δευτερόλεπτα που χρειάστηκαν για να καταλάβουν τους κανόνες.