Amazing Spider-Man

Mysterio. Sa lahat ng kontrabidang maaaring piliin ng Paragon, ang pinili nila ay ang ilusyonistang may ulong parang fishbowl, at sa totoo lang? Respeto. Isa itong pagpiling nagsasabi sa iyo kung anong klaseng Spider-Man game ito — isang nakatayo sa panlilinlang, hindi sa lakas.

Ang Amazing Spider-Man mula 1989 ay isang graphic text adventure. Hindi platformer, hindi brawler — isang adventure game kung saan nagta-type ka ng mga utos at nakatitig sa mga static na iginuhit na screen habang ang mundo ni Peter Parker ay nabubuksan nang isang na-parse na pangungusap sa bawat pagkakataon. Ginagampanan mo si Parker at si Spidey depende sa sitwasyon, hinaharap ang dobleng buhay na tumutukoy sa karakter. Ang banta ay si Mysterio, na eksaktong bagay sa format: ang isang kontrabidang ang buong gimik ay walang bagay na kung ano ang itsura ay tugmang-tugma sa isang genre kung saan ang puzzle ay palaging "alamin kung ano talaga ang gusto ng laro na gawin mo."

Gumagana ang parser ngunit walang-awa sa paraang karaniwan sa mga parser ng 1989. Mahahanap mo ang tamang aksyon at mali ang pagkakabuo mo at walang mangyayari. Tama ang pagkakabuo mo at malalaman mong kailangan mo pala ng bagay na nadaanan mo tatlong screen na ang nakalipas. Ang mga ilustrasyon ay disente para sa panahon — hindi maganda, ngunit sapat ang atmospera para itatag ang mga eksena. Ang paggalaw sa New York ay pakiramdam sadya sa halip na maayos na dumadaloy, na mas bagay sa detective-and-deduction na bilis kaysa sa pantasya ng pagiging superhero. Kung pumunta ka rito umaasang mararamdamang ikaw si Spider-Man, malilito ka. Kung pumunta ka rito umaasang mararamdamang isa kang taong maingat na binubuklat ang isang plot ng comic book, mas malapit kang masiyahan.

Ang nagpa-di-malilimutan dito noong 1989 ay pangunahin ang pagiging bago ng license. Si Spider-Man sa isang home computer, na may tunay na mga eksena, tunay na diyalogo, tunay na kwento — malaking bagay iyon. May reputasyon ang Paragon sa mga licensed adventure na sineseryoso ang pinagmulang materyal sa halip na basta magdikit ng logo sa isang generic na engine, at kitang-kita ang pag-aalagang iyon sa pagsusulat. Hindi ito napakahusay na prosa, ngunit kilala nito kung sino si Peter Parker. Hindi tumanda ang laro tungo sa kawalang-halaga, ngunit tumanda ito tungo sa isang partikular na uri ng pagsubok sa pasensya na para sa mga modernong manlalaro ay maaaring kaakit-akit o nakakabaliw, walang gitna.

Ngayon, komportable itong nabubuhay sa browser, na nag-aalis ng pagpapalit-palit ng diskette at nag-iiwan lamang ng laro mismo. Kung lumaki ka sa mga text adventure, mabilis na babalik ang muscle memory — ang mga gawi ng obsesibong pag-save, pagmamapa sa graph paper, pagsubok sa bawat kasingkahulugang alam mo. Kung hindi, isa itong disenteng pasukan sa genre dahil mismo ang balangkas ng Spider-Man ay nagbibigay sa iyo ng naratibong pinaglalaban kapag lumalaban sa iyo ang parser. Hindi nito papalitan ang mga klasiko ng Infocom sa personal na canon ng kahit sino. Ngunit bilang piraso ng 1989 na kumuha ng Marvel license at gumawa ng isang bagay na maalalahanin dito, karapat-dapat pa rin ito sa puwesto nito.