Slaughter Caves, The

Gra z kartą pełną min i potworów — tyle warte są The Slaughter Caves na ZX Spectru. Gra, która wygląda jak skrzyżowanie dungeomu z roguelike'iem, tyle że z tą różnicą, że nie ma tu czego się śmiać, tylko ją gryzć zębami.

Schodzisz do jaskiń, zbierasz rzeczy, spotykasz bestie i starasz się nie stracić życia. Pomysł prosty, tyle że wykonanie — to już gorsze. Ruch idzie powoli, ekran jest przytłoczony informacjami i przejrzystości tam nie ma wcale. To raczej mierzenie się z nieznanym, gdy nigdy nie jesteś pewien, co się na ekranie dzieje i dlaczego.

Sterowanie funkcjonuje jakoś, ale odczucie z gry jest nieprzyjemne. Nie chodzi o grę, która by cię zmuszała do myślenia — chodzi o grę, która zmusza cię do zgadywania. Spotkasz wroga, atakujesz, masz nadzieję, że się trafiłeś, i modlisz się, żeby on się w ciebie nie trafił. Tym czasem gra monotonny dźwięk, który szybko cię ogłuszy.

Takich gier na Spectru było chmury. Półgotowe, półupadłe w trakcie tworzenia, które twórcy wypuścili w świat, bo musieli. The Slaughter Caves należy właśnie do tej kategorii — gra, która myśli, że jest dungeon crawlerem, ale jest raczej ćwiczeniem w cierpliwości.

Jedyną ciekawostką jest właśnie to, że masz ją tu w przeglądarce. Możesz sobie rzucić okiem, spędzić pięć minut w jaskiniach, a potem ponownie zainstalować coś ładnego. Nie jest to złe w tym sensie, że byłoby szkodliwe, tylko zbędne. A zbędność to w retro górach najgorszy gatunek — nudna.