Far Cry verscheen in 2004 als het debuut van de Duitse studio Crytek, en het was een echte schok voor het shootergenre. Zijn CryEngine renderde uitgestrekte, zonovergoten tropische eilanden met een zichtafstand en belichting die destijds vrijwel al het andere beschaamden — je kon een vijandelijke buitenpost vanaf een verre klif ontwaren en vervolgens je aanpak kiezen dwars door de open jungle. Als huurling Jack Carver, gestrand nadat zijn boot is vernietigd, vecht je je een weg door eilandhuurlingen terwijl je een sinister genetisch experiment blootlegt.

Wat het onderscheidde van de corridor-shooters uit die tijd, was de vrijheid. Confrontaties speelden zich af over uitgestrekte ruimtes, en de AI zou je flankeren, dekking zoeken en op je jagen, en beloonde sluipwerk en slim gebruik van het terrein en voertuigen. Het met een verrekijker taggen van vijanden vóór een vuurgevecht werd een kenmerkend stukje tactische voorbereiding. De komst van de mutant-Trigens halverwege de game verschoof de toon richting horror en verdeelde de meningen, maar het kernschietwerk bleef sterk gedurende het geheel.

Far Cry lanceerde een franchise die Ubisoft in een heel andere, formulegedreven richting zou sturen, maar dit origineel staat op zichzelf als een technische showcase en een open shooter zijn tijd vooruit. Het is veeleisend en af en toe ongelijk, maar het gevoel van plaats en vrijheid maakt nog steeds indruk. Een mijlpaal die mee de weg wees naar de open-wereldshooters die volgden.