Klax

سال ۱۹۹۰، جمعه بعدازظهر، و چیزی که کاملاً بی‌معنی به نظر می‌رسید روی ۲۸۶ من می‌چرخید — کاشی‌های رنگی از یک نوار نقاله سقوط می‌کردند، آن‌ها را می‌گرفتم و در ردیف‌ها چیده‌م می‌کردم. پنج دقیقه بعد تا شام از کامپیوتر دور بودم.

Klax یک بازی پازل آركيدی از Atari است، در اصل از کابین‌های آركید در سال ۱۹۸۹، یک سال بعد به PC و تعداد زیادی از سایر پلتفرم‌ها منتقل شد. اصل بازی بی‌رحمانه ساده است: کاشی‌های رنگی از یک نوار نقاله پایین می‌آیند، آن‌ها را در یک سبد می‌گیرید و سپس به شبکه زیر پرتاب می‌کنید. هدف چیدن ردیف‌هایی است — افقی، عمودی یا مورب — از سه یا بیشتر رنگ یکسان. یک ردیف تشکیل می‌شود، ناپدید می‌شود، امتیاز می‌گیرید. سبد پر می‌شود یا کاشی‌ها از لبه سقوط می‌کنند، و تمام شد.

کنترل‌ها سه دکمه هستند، هر کسی می‌تواند در سی ثانیه کار کند. اما عمق به تدریج به وجود می‌آید: سختی بیشتر سرعت و رنگ‌های بیشتری اضافه می‌کند، سبد سریع‌تر از آنچه می‌توانید واکنش نشان دهید پر می‌شود، و ناگهان باید دو حرکت جلوتر فکر کنید. بازی به ظرافت شما را وادار به برنامه‌ریزی می‌کند. فقط مسئله این نیست که یک کاشی کجا قرار دهید، بلکه چه زمانی آن را نگاه دارید و چه زمانی پرتاب کنید. ترکیب‌های مورب سپس کاملاً رضایت‌بخش هستند، مثل وقتی که یک تکه طولانی در Tetris کاملاً در فاصله جا می‌گیرد.

آنچه Klax به ارمغان آورد ترکیبی از بازتاب‌های عصبی و تفکر در زمانی بود که اکثر بازی‌های آركيدی یکی یا دیگری را می‌خواستند. از نظر گرافیکی هرگز چیز خاصی نبود — چهار رنگ، مربع‌های صاف، بدون انیمیشن قابل توجه. صداهای speaker PC آنچه بودند، بودند. اما این موضوع بازی را سپس و اکنون ناراحت نکرد. سادگی در اینجا عمدی و کارکردی است. آنچه واقعاً به خوبی پیر نشده است غیاب هر سیستم ذخیره یا پیشرفت است — هر شروع از صفر است و انگیزه برای ادامه بازی کاملاً به شما و امتیاز شما بستگی دارد.

امروزه Klax برای هر کسی که برای یک نشست پازل پانزده دقیقه‌ای بدون آموزش‌های درسی، صحنه‌های سینمایی و battle pass‌ها حال دارد مناسب است. اگر در دهه نود بازی نکرده‌اید، هیچ بدهی نوستالژیک نخواهید داشت — بازی صرف‌نظر از سن بر پای خود ایستاده است. می‌توانید آن را بلافاصله در یک مرورگر اجرا کنید، بدون نصب، بدون DOSBox. ایده‌آل برای استراحت، خطرناک برای استراحت کاری.