Fifa 97

صدای جمعیت پیش از هر چیز دیگری به گوش می‌رسد. نه آن غرش — همان لوپ ارزانی که هر بازی ورزشی تا حد مرگ بازیافتش کرد — بلکه همهمهٔ خاص ورزشگاهی که دارد جا می‌افتد و منتظر می‌ماند. FIFA 97 بلد بود کاری کند حس کنی قرار است چیزی واقعی تماشا کنی، حتی روی ماشینی که به‌زحمت از پس هندسهٔ صحنه برمی‌آمد.

FIFA 97 که در سال ۱۹۹۶ برای DOS و چند پلتفرم دیگر منتشر شد، دنبالهٔ EA Canada بر مجموعه‌ای بود که پیش‌تر خود را به‌عنوان «بازی فوتبال» روی PC تثبیت کرده بود. لیگ‌های دارای لایسنس، نام واقعی باشگاه‌ها و پیراهن‌های واقعی داشت — چیزی که وقتی رقبا هنوز تیم‌هایی با نام «Blue City» و «Red United» به میدان می‌فرستادند، اهمیت فوق‌العاده‌ای داشت. هدف ساده بود: فوتبال معتبرتر، آن‌قدر خوب بسته‌بندی‌شده که قیمتش را در هر بساط دستفروشی که پیدایش می‌کردی توجیه کند.

گیم‌پلی جایی میان آرکید و شبیه‌سازی می‌ایستد؛ هر وقت لازم باشد به آرکید متمایل می‌شود و بقیهٔ وقت وانمود می‌کند غیر از این است. موتور سه‌بعدی از نسخهٔ قبل روان‌تر بود، بازیکنان با چیزی نزدیک به وزن حرکت می‌کردند و برای نخستین بار می‌شد تفاوت میان یک دوی چسبیده به خط کناری و نفوذ از وسط را حس کرد. حالت سالنی — پنج‌نفره در زمین کوچک‌تر — چیزی بود که همه دربارهٔ آن حرف می‌زدند، چون پرشتاب و پرهیاهو و کاملاً متفاوت از بازی اصلی بود. همچنین گرایش داشت به یک زدوخورد تمام‌عیار تبدیل شود، که لزوماً ایراد نبود. هوش مصنوعی بد کهنه شده است. امروز طوری بازی می‌کند که انگار کسی به یازده مدافع یک دستور داده و بقیه‌اش را توضیح دادن فراموش کرده.

آنچه FIFA 97 واقعاً ارائه داد، اعتمادبه‌نفس بود. مجموعه داشت جای پایش را پیدا می‌کرد و این همان نسخه‌ای بود که EA دست از عذرخواهی برداشت و فرض کرد به‌هرحال می‌خریدش — چون احتمالاً می‌خریدی. گزارش بازی با صدای John Motson و Andy Gray نخستین گزارش واقعاً قابل شنیدن این مجموعه بود. بله، ظرف بیست دقیقه تکراری می‌شد، اما استانداردی که از آن عبور کرد زیرزمینی بود. از نظر فنی پلتفرم DOS را تا جایی که یک عنوان ورزشی نیاز داشت پیش برد و درست در لحظهٔ مناسبی از راه رسید که نصب از CD-ROM و خروجی Sound Blaster حس می‌کردی می‌توانند چیزی واقعی را تقریب بزنند.

امروز مثل یک شیء موزه‌ای بازی می‌شود که گاهی یادت می‌اندازد زمانی وسیلهٔ روزمرهٔ خانه بود. کنترل‌ها در مرورگر به‌قدر کافی دوام می‌آورند — آن‌قدر ساده که حافظهٔ عضلانی از هر FIFA بعدی بدون سردرگمی زیاد منتقل می‌شود. اگر در ۱۹۹۶ آنجا بودید، از آن بازی‌هایی است که شما را به اتاقی مشخص، روی صندلی‌ای مشخص، با بوی مشخص قاب پلاستیکی گرم‌شده زیر مانیتور برمی‌گرداند. اگر نبودید، راه مفیدی است برای فهمیدن اینکه چرا مردم پیش از آنکه بازی‌های فوتبالی بودجهٔ نقل‌وانتقالات و پک‌های Ultimate Team داشته باشند، این‌قدر هیجان‌زده می‌شدند. از حالت سالنی شروع کنید. هنوز صادقانه‌ترین بخش کل ماجراست.