Zal je het proberen? Je typt "NORTH" en verdwijnt in een klein bos. Je typt "EXAMINE DRZEJ" en iets dat niet zichtbaar zou moeten zijn staart terug naar je. Return to Zork uit 1993 zit vol met deze vreemde glyfen en eigenaardigheden die je, wanneer je het voor het eerst op een DOS-machine opstart, niet eens zeker bent of het wel een spel is of gewoon code.

Je gaat terug naar de wereld van Zork, stukken van een decennia oud tekstgebaseerde universum dat je nu navigeert als een hybrid ding — deels tekst, deels graphics. Je zit in tekst commando's in te typen zoals in een klassiek tekstadventuur uit de jaren tachtig, maar rond je strekt zich een zwart scherm uit met af en toe een afbeelding of video. Het doel is duidelijk: beleef een werkelijk bizarre terugkeer naar een legendarisch universum waar dingen gebeuren wanneer je gelooft dat ze zullen gebeuren.
Het spel zit in het worstelen met taal. Elk commando moet je zelf typen, alsof je onderhandelt met een verward gids. Mis hoe je iets formuleert, en het spel pretendeert het niet te begrijpen. Er is geen comfortabel klikken op dingen — je lost alles op in je hoofd en op het toetsenbord. Logische puzzels liggen begraven onder lagen tekst en mysterie. Af en toe kom je een scène tegen met moderne graphics of zelfs video, wat in de jaren negentig futuristisch aanvoelde, maar tegenwoordig ziet het eruit als archiefmateriaal van een televisieuitzending.

Return to Zork was een poging om Interactive Fiction in leven te houden op een moment dat niemand het meer wilde. De combinatie van tekstcommando's met commerciële muziek en video nam dingen die in het geheugen hadden moeten blijven en dwong ze zichtbaar te worden. Wat in de originele Zork werkte als levende verbeelding ligt hier als een half-levend lichaam op een tafel.

Het is tegenwoordig vooral waard om te proberen om jezelf ervan te overtuigen hoe vreemd en kunstmatig een pad tekstfictie in de jaren negentig koos. Het is niet leuk in klassieke zin — het is meer een leerzaam lesje in hoe je niet een spel speelt. Als je van absurde logische puzzels houdt en laadschermen je niet in woede werpen, dan is hier een bron van vreemde voldoening.