Hell to Pay

Soms ga je zitten bij een game en weet je meteen dat het een ramp gaat worden. Hell to Pay doet precies dat — een paar minuten ermee is alles wat nodig is om te beseffen dat je je tijd beter had kunnen besteden.

Het is een rechtlijnige action shooter uit de late '90s, weggegooid door iemand in de dance tussen twee lijnen van vergetelheid. Je schiet door de hel, verzamelt munitie, en probeert te overleven. Dat is het. Geen verhaal, geen karakter, geen reden om door te gaan.

Het spelen ervan is pijn. Het karakter beweegt alsof het roestdicht zit, schieten is een eenzijdig gebeuren — soms raak je, soms verdwijnt je kogel ergens in de graphics. De vijand AI gedraagt zich alsof het uit vroege experimenten komt toen niemand zeker wist wat het zou moeten doen. De omgevingen zijn aan elkaar geplakt, kleuren zien eruit alsof ze door een onderbroken tekentafel werden gekozen. Geluid? Lawaai waarop zelfs de slechtste games van die tijd jaloers zouden zijn.

Hell to Pay is niet eens interessant als curiositeit. Er zit geen slimme truc in, geen spoor van origineel denken — gewoon een grof namaaksel van betere action games die de makers duidelijk niet begrepen. Het mist zowel zelfvertrouwen als bescheidenheid.

Het is het tegenovergestelde van een game die je met een glimlach uit je geheugenkasten zou trekken. Het is een geval waarin vergeten een zegening wordt.