Raiden

گاهی اوقات تنها شنیدن آن صدا کافی است — گلوله باران، انفجارها، موسیقی یکنواختی که از Sound Blaster خارج می‌شود — و دستانت به‌طور خودکار به سمت کلیدهای جهت‌نما و Ctrl می‌روند. اولین بار Raiden را در یک آرکید دیدم، جایی که بچه‌ای کنار من آن را در پنج دقیقه و بیست تومن تمام کرد. در خانه روی PC، من انتقام خود را تنهایی گرفتم، رایگان، تا زمانی که لازم بود.

Raiden یک بازی شوت‌اپ عمودی است، اصلاً یک کابینت آرکید ژاپنی توسط Seibu Kaihatsu، که در اواسط دهه نود به PC رسید. تنظیمات کاملاً ساده است: بیگانگان به زمین حمله کردند، تو در یک هواپیمای جنگی نشسته‌ای، و کارت این است که همه چیزی را که حرکت می‌کند شلیک کنی. تانک‌ها، کشتی‌ها، بالگردها، هواپیماها، پایگاه‌های زمینی — همه چیز زیر توپ‌های توپخانه‌ای تو سقوط می‌کند. حبکه حتی برای یک دقیقه تماس برقرار نخواهد کرد، که دقیقاً همان چیزی است که باید باشد.

بازی به‌طور ساده کنترل می‌شود: حرکت، سلاح اصلی، بمب. منشأ آرکید در هر جزئیات احساس می‌شود — صفحه‌نمایش بی‌وقفه به پایین می‌لغزد، دشمنان در امواج می‌آیند، power-up‌ها از کاروان‌های شکسته‌شده سقوط می‌کنند. سلاح‌ها می‌توانند با جمع‌آوری کریستال‌های رنگی ارتقا یابند، و انتخاب بین شلیک برق و پخش شلیق حداقل برخی از تصمیم‌گیری‌های تاکتیکی پایه‌ای را به بازی اضافه می‌کند. سطح دشواری مناسب است — نه مثل بازی‌های bullet hell ژاپنی سختگیرانه، اما کافی برای اینکه تو را تا سطح‌های نهایی به زانو درآوری. بازی دو نفره بر روی یک صفحه‌کلید کاملاً صاف کار نمی‌کرد؛ سخت‌افزار آن دوران بیشتر یک تراژدی پنج‌برابری برای آن بود.

آنچه Raiden در سال ۱۹۹۴ به بازیکنان PC ارائه داد تجربه خالص آرکید در خانه بود، بدون نیاز به رفتن به یک آرکید. پورت کامل نیست — آرکید اصلی انیمیشن کمی صاف‌تر و صدای بهتری داشت — اما روی یک 486 اجرا می‌شد، قابل‌قبول به نظر می‌رسید، و دقیقاً همان‌طور که انتظار می‌رفت بازی می‌کرد. از نظر بصری، بازی امروزه مثل خروجی یک تولیدکننده سخت‌افزار نظامی تصادفی به نظر می‌رسد، موسیقی یک حلقه تکراری است که بعد از ده دقیقه به‌گونه‌ای به مغزت فرو می‌رود که هیچ راه فراری وجود ندارد. برخی آن را دوست دارند، برخی دیگر نه.

امروزه Raiden در درجه اول برای کسانی جذاب است که می‌خواهند یک جلسه بازی کوتاه و متمرکز بدون داستان، راهنمایی و جهان‌های باز داشته باشند. بیست دقیقه، چند جان، یک رشته خوب از انفجارها. به‌عنوان یک تجربه retro در مرورگر، دقیقاً به‌دلیل این‌که بیش از آنچه ارائه می‌دهد انتظار نداری — و دقیقاً همان‌قدر ارائه می‌دهد — خوب کار می‌کند.