Nobunagas Ambition II

دفترچه‌ی راهنما از یک دفترچه تلفن کلفت‌تر بود و تقریباً به همان اندازه ناخوشایند. KOEI هرگز بابت پیچیدگی عذرخواهی نکرد، و Nobunaga's Ambition II — که در سال ۱۹۸۹ برای MS-DOS عرضه شد — حالا هم عذرخواهی را شروع نمی‌کند. یا زبانش را یاد می‌گرفتی یا به Tetris برمی‌گشتی.

بازی شما را در دوره‌ی سنگوکوی ژاپن رها می‌کند، هرج‌ومرج قرن شانزدهم که هر سردار فئودالی با یک مزرعه‌ی برنج و یک کینه در تلاش بود کشور را زیر پرچم خود متحد کند. یک قبیله انتخاب می‌کنید — از یک قلمرو کوچک و در حال تقلا یا یک قلمرو قدرتمند اگر مسیر آسان‌تری می‌خواهید — و سپس همه‌چیز را مدیریت می‌کنید: تولید برنج، طلا، آموزش سربازان، دیپلماسی، جاسوسی و در نهایت جنگ. هدف بیان‌کردنش ساده و رسیدن به آن بی‌رحمانه است: تسخیر تمام ژاپن. KOEI پیش‌تر Nobunaga's Ambition اول را ساخته بود، و دنباله سیستم‌ها را به‌طور قابل توجهی گسترش داد، با افزودن استان‌های بیشتر، متغیرهای بیشتر و راه‌های بیشتر برای اینکه یک برداشت بد، یک دهه از زندگی‌تان را نابود کند.

از نظر مکانیکی این یک استراتژی کلانِ نوبتی است، پیش از آنکه این برچسب برای مخاطبان غربی معنایی داشته باشد. هر نوبت نشان‌دهنده‌ی یک فصل است، و شما اقدامات را در سراسر قلمروتان تخصیص می‌دهید — زمین را آباد کنید، سرباز جذب کنید، ازدواج‌ها را مذاکره کنید، نینجا بفرستید تا در دربار یک رقیب دردسر بسازند. نبرد، وقتی که رخ می‌دهد، به‌اندازه‌ی کافی تاکتیکی است که اهمیت داشته باشد اما نه آنقدر عمیق که کل بازی را ببلعد. رابط مبتنی بر منو و بی‌رحم است: نه undo‌ای هست، نه tooltipِ دستگیرنده، نه مکثی برای تجدیدنظر. در بهار یک معامله‌ی بد کردی و تا زمستان ارتشت گرسنه است. این درس است و بازی آن را بدون هیچ توضیحی می‌آموزد.

چیزی که Nobunaga's Ambition II در آن زمان به بازیِ PC آورد، دیدگاهی واقعاً متفاوت بود. بیشتر بازی‌های استراتژی غربی درباره‌ی روم، ناپلئون یا فضا بودند. این یکی یک سردار صندل‌پوش را روی جزیره‌ای بارانی به دست شما می‌داد و انتظار داشت به بازده برنج اهمیت دهید. برای کسانی که از دیوار اولیه عبور می‌کردند — و دیوار واقعی بود — نوعی حلقه‌ی برنامه‌ریزیِ کند و وسواسی می‌گشود که در سال ۱۹۸۹ نادر بود. همچنین به همان شکلی کهنه شد که سیستم‌های پیچیده کهنه می‌شوند: استخوان‌بندی هنوز محکم است، اما ارائه به رنگ روزنامه‌ی کهنه است و رابط صبری می‌طلبد که بازیِ مدرن آن را عمدتاً از آدم‌ها گرفته است.

امروز به‌راحتی در مرورگر به‌عنوان یک کنجکاوی جای می‌گیرد که به بازیکن درست پاداش می‌دهد. اگر تا به حال یک آخر هفته را با Crusader Kings از دست داده‌اید یا یک شب را صرف بهینه‌سازی ساخت شهر در Civilization کرده‌اید، Nobunaga's Ambition II فسیلی است که بخشی از آن دودمان را روی PC آغاز کرد. از نظر بصری شما را تحت تأثیر قرار نمی‌دهد و خودش را توضیح نمی‌دهد. اما اگر یک جلسه‌ی کامل و یک شب آرام به آن بدهید، هنوز کار می‌کند. تنش یک همسایه‌ی رو‌به‌ضعف و یک خزانه‌ی تهی، جاودانه است، هر قرنی که نقشه در آن گذاشته شده باشد.