Super Trio

Ο Δράκουλα επέστρεψε και ο ολόκληρος κόσμος τρέμει μπροστά του. Ποιος θα τον σταματήσει; Ένα ποντίκι, μια γάτα και ένας σκύλος. Ναι, δεν είναι τυπογραφικό λάθος.

Το Super Trio του κορεάτικου developer Dong Sung, κυκλοφορημένο το 1995, είναι ένα action platformer για MS-DOS όπου μια τριάδα κατοικίδιων ζώων παίρνει όπλα ενάντια στον κύριο του σκότους. Η υπόθεση ακούγεται σαν μια χαφτιά προς το Castlevania, αλλά το παιχνίδι το παίρνει στα σοβαρά — ή τουλάχιστον όσο σοβαρά μπορεί να είναι ένας τίτλος με χαριτωμένα pixelated ζώα. Διαλέγεις έναν χαρακτήρα, ή μοιράζεσαι δύο με έναν φίλο, και μαζί χτυπάς τον δρόμο σου μέσα από επίπεδα γεμάτα εχθρούς προς τον Δράκουλα.

Το gameplay είναι απλό με τον τρόπο που το 1995 DOS απαιτούσε. Τρέχεις, πηδάς, χτυπάς. Κανένα μεγάλο έκπληξη στη μηχανική, κανένα αποκάλυψη. Κάθε χαρακτήρας έχει ελαφρώς διαφορετικές ιδιότητες, κάτι που θεωρητικά δίνει σκοπό στο co-op — δηλαδή, αν όντως βρήκες κάποιον άλλο παίκτη διατεθειμένο να μοιραστεί ένα πληκτρολόγιο, που ήταν αρκετή ακρόβασία στα μέσα της δεκαετίας του '90. Η δυσκολία ταλαντεύεται με τρόπους που ήταν φυσιολογικοί τότε και θα χαρακτηρίζονταν άδικοι σήμερα: οι εχθροί πληθαίνουν, η ζωή εξαντλείται, και τα continues δεν είναι δωρεάν.

Κανείς δεν θυμάται το Super Trio ως πρωτοπόρο του είδους. Είναι μια ήσυχη αντιπροσωπεία εκείνης της τεράστιας μάζας των κορεάτικων και ασιατικών DOS τίτλων που πολλαπλασιάστηκαν σαν μανιτάρια στο πρώτο μισό της δεκαετίας του '90, κατέληξαν σε compilation CDs και shareware discs, και ποτέ δεν έφτασαν στη ευρύτερη δημόσια συνείδηση. Τα γραφικά είναι ζωντανά και χαριτωμένα, η μουσική κάνει το ελάχιστο. Το παιχνίδι απλώς υπάρχει. Μερικοί το έπαιξαν τότε επειδή δεν είχαν κάτι καλύτερο στο χέρι — και αυτό είναι στην πραγματικότητα μια αρκετά ειλικρινής κατηγορία.

Το να το παίζεις σήμερα έχει νόημα κυρίως για δύο λόγους. Ένας: είσαι συλλέκτης forgotten DOS περιεργειών και αυτό ανήκει στη συλλογή σου. Δύο: έχεις δέκα λεπτά, θέλεις κάτι απλό, και η παράλογη υπόθεση μόνη της σε διασκεδάζει — ένα ποντίκι εναντίον του Δράκουλα. Δεν καλεί σε μεγάλες συνεδρίες, αλλά ως ένα γρήγορο ταξίδι πίσω στο 1995 χωρίς προσδοκίες για μια βαθιά εμπειρία, λειτουργεί. Απλώς μην περιμένεις Castlevania. Σοβαρά, μην το κάνεις.