Slippery Sid

Ένας ολισθαίνων τύπος που λέγεται Sid βρίσκεται σε μια κατάσταση που κάθε παίκτης των δράσεων του '80s γνωρίζει: πρέπει να επιβιώσει από μια σειρά αστείως απλών επιπέδων και να μείνει ζωντανός. Το Slippery Sid είναι ένα τυπικό βρετανικό παιχνίδι υπολογιστή για ZX Spectrum — μικρό, επίμονο και χωρίς την παραμικρή προσπάθεια να προσποιηθεί ότι είναι κάτι περισσότερο από αυτό.

Είναι ένα platformer, που σημαίνει άλμα, τρέξιμο, συλλογή αντικειμένων και διαφυγή από τον κίνδυνο. Ο Sid ολισθαίνει στον πάγο ή κάτι εξίσου ολισθηρό — από εκεί προέρχεται πιθανώς το παρατσούκλι του. Τα χειριστήρια είναι απλά: κίνηση αριστερά και δεξιά, άλμα, και ελπίζεις ότι δολοφονικοί τοίχοι, πεσόντα αντικείμενα ή κάποιος περίεργος εχθρός δεν θα σε σπάσουν. Τα γραφικά είναι ό,τι θα περίμενες από το Spectrum: χρωματιστά μπλοκ, απλά σχήματα, καθόλου κάτι που θα μπορούσε να θυμίζει χαρακτήρα. Η μουσική ή τα εφέ ήχου μάλλον καπνίζουν παθητικά κάπου στο παBackground.

Η λογική παιχνιδιού δεν είναι θέμα τελικής στίλπνης. Η συμπεριφορά της στάσης που ελέγχεις έχει τη δική της λογική, αν και όχι πάντα ευχάριστη. Το άλμα απαιτεί αίσθηση και ημερομηνία — τα καταφέρνεις ή όχι. Οι διαφωνίες με τη φυσική είναι περίεργες, αλλά αυτό είναι μάλλον μέρος της μαγείας παρά λάθος. Το παιχνίδι δεν έχει φιλοδοξία να είναι νέο hit· είναι μια εργασία για το απόγευμα, και όταν το πάρεις ως τέτοιο, έχει τη δική του μαγεία.

Το Slippery Sid δεν είναι ιδιαίτερα ουσιαστικό παιχνίδι, αλλά αυτό δεν είναι σημείο κατά του. Είναι ένα καθαρό παράδειγμα του πώς έμοιαζαν τα '80s στα βρετανικά σπίτια — μια αβέβαιη προσπάθεια διασκέδασης που συνίστατο στο να προσπαθείς να κάνεις κάτι απλό χωρίς ο υπολογιστής σου να φλεγιαστεί. Δεν έμεινε στη μνήμη των παικτών ως μεγάλη έκρηξη· ήταν ένα από τις χιλιάδες μικρά παιχνίδια που πωλούνταν σε κασέτες και επικίνδυνα μοιάζουσες δισκέτες.

Σήμερα τέτοιο παιχνίδι έχει τη δική του νοσταλγία — όχι γιατί ήταν εξαιρετικό, αλλά γιατί είναι ένα αυθεντικό δείγμα της εποχής. Όταν το εκκινήσεις σε ένα emulator ή σε έναν περιηγητή, δεν είναι μια retro εμπειρία με την έννοια ότι θα σε γοήτευε — είναι μάλλον ντοκιμαντέρ. Βλέπεις πώς έμοιαζαν οι δημιουργικοί περιορισμοί, πώς ο δημιουργός αντιμετώπισε την μνήμη, και έχεις το αίσθημα ότι μόλις άνοιξες μια φωτογραφία από το γκαράζ όπου δημιουργήθηκε.