Jet Set Willy - Fantasy World Willy

Ο Willy τρέχει μέσα από ένα σπίτι που δεν είναι δικό του. Χτυπάει το κεφάλι του στις λάμπες, πέφτει στις τρύπες, συναντά πλάσματα που δεν θέλουν να τον δουν. Στο Fantasy World Willy του 2002, αυτή η κατάρα παίρνει μια νέα μάσκα — αντί του απλού σπιτιού του πρωτοτύπου, τώρα ο ήρωας κολυμπά σε σαγηνευτικές σκηνές ενός φαντασιακού κόσμου.

Το παιχνίδι είναι ένας από τους δεκάδες clones και hacks που γεννήθηκαν από το αρχικό Jet Set Willy του 1984. Εκείνη τη χρονιά, ο Matthew Smith δημιούργησε κάτι που έκανε το ZX Spectrum να νιώσει σαν μια ολόκληρη πλατφόρμα — ένα κτίριο γεμάτο δωμάτια, όπου έπρεπε να μαζέψεις αντικείμενα, να αποφύγεις εχθρούς και να φτάσεις στο τέλος. Η αρχιτεκτονική του παιχνιδιού ήταν τόσο ευέλικτη και σκυρόδεμα, που χρόνια αργότερα, όταν το παιχνίδι ήταν ήδη μύθος, μπορούσαν άνθρωποι να αλλάξουν τα σχεδιαγράμματα, να αντικαταστήσουν τις υφές, να προσθέσουν νέους εχθρούς — και ξαφνικά ήταν έναν νέα ιστορία.

Στο Fantasy World Willy, ο Willy άλλαξε κόσμο. Οι μπλε κυματιστές σκάλες έχουν γίνει μάγια δάση. Τα δωμάτια είναι μικρότερα, πυκνότερα, γεμάτα προσκόλλημα. Η δυσκολία έχει αυξηθεί — αυτό δεν είναι ένα παιχνίδι για να λαγοκλαπιά δευτερόλεπτα, είναι για τα χέρια που ξέρουν πού ακριβώς πρέπει να πατήσουν. Η διαδρομή του μέσα από κάθε δωμάτιο απαιτεί ακρίβεια που θυμίζει ballet, αλλά με μηχανικά όρια του Spectrum. Δεν υπάρχουν μαλακές προσγειώσεις, δεν υπάρχουν δεύτερες ευκαιρίες — πέφτεις και ξεκινάς πάλι.

Αυτό που κρατά τον Willy ζωντανό μετά από δεκαοχτώ χρόνια από το πρωτότυπο είναι κάτι απλό αλλά ολοκληρωτικό: η ευχαρίστηση του προσδιορισμού. Ο εγκέφαλός σου μαθαίνει τα χρονόμετρα του παιχνιδιού, τις απόσταση άλματος, τις στιγμές κακής τύχης. Και μετά το επαναλαμβάνεις, και ξανά, και ξανά, μέχρι που τελικά κάνεις το άλμα ακριβώς όπως πρέπει. Η απλή γραφική παράσταση, τα ηχητικά εφέ που είναι σαν κάποιος να χτυπά μεταλλικό κουτάλι ενάντια σε φασολάδα — όλα είναι κομματάκια ενός μηχανισμού που έχει αποδειχθεί ότι δουλεύει.

Το Fantasy World Willy δεν είναι εμφάνιση, δεν είναι επανάσταση. Είναι ένας θάνατος που τίμησε τον θάνατό του, ένας του κλώνος που κατάλαβε ότι το θέμα δεν είναι το σπίτι, αλλά η κίνηση. Σήμερα, αν θέλεις να ξαναζήσεις τις απλές ημέρες του Spectrum, ή αν είσαι περίεργος για το τι έκανε τέσσερις δεκαετίες πριν την άνθιση των indie games, υπάρχουν εξομοιωτές και διαδικτυακοί θύλακες. Και το Fantasy World Willy χρησιμεύει ως ένα καλό δείγμα της ανθεκτικότητας ενός καλού design — γιατί αν ένα παιχνίδι είναι αρκετά καλό, δεν χρειάζεται ούτε καν το δικό του όνομα.