Θυμάμαι να παραπονιέμαι για τα γραφικά πίσω στο '89, και μετά ήρθε το Doom 64. Έμοιαζε σαν κάτι από το μέλλον εκείνη την εποχή — κόκκινες σκιές στην απόσταση, τετράγωνοι διάδρομοι με υφές που στρίβονταν και παραμορφώνονταν. Η Nintendo πήρε τον PC θρύλο και τον εναρμόνισε ώστε να χωρέσει σε ένα κασέτα. Το αποτέλεσμα; Ένα εντελώς διαφορετικό παιχνίδι.

Είναι ένας first-person shooter όπου περπατάς μέσα σε μια χαμηλής ανάλυσης κολασμένη αρένα εξοντώνοντας δαίμονες. Ακριβώς όπως το αρχικό, εκτός από μικρότερους χάρτες και όπλα που ήδη γνωρίζεις — πιστόλι, σκοπευτό, plasma rifle, rocket launcher. Ο στόχος είναι απλός: σφυροκόπησε τριάντα πέντε επίπεδα και διώξε τους δαίμονες. Κανένα σενάριο, απλά πίεση και μπαμ.

Τα χειριστήρια του N64 είναι εκπληκτικά λειτουργικά. Το αριστερό stick σε κινεί εμπρός και πίσω, το δεξί στοχεύει τις σου. Τα κουμπιά των ώμων χειρίζονται την επιλογή όπλων και τη βολή. Δεν είναι σαν τη χρήση ενός ποντικιού, αλλά δουλεύει μόλις συνηθίσεις — η εξάσκηση στο αποφυγή κερδίζει τη ακρίβεια. Το παιχνίδι τρέχει δυνατά, οι δαίμονες επιτίθενται ανελέητα, και κινείσαι συνεχώς — ελίσσεσαι ανάμεσα στους εχθρούς, μαζεύεις υγεία και πυρομαχικά, πατάς την σκανδάλη τη σωστή στιγμή. Δεν υπάρχει χρόνος να απολαύσεις το τοπίο. Αυτή είναι ακριβώς η πίεση που σε κρατάει κολλημένο στην οθόνη.

Η μεγαλύτερη αλλαγή από την έκδοση PC είναι η ατμόσφαιρα. Αντί για χρώματα χάλυβα και φωτεινά φώτα, παίρνεις σκοτεινές γωνίες για τις οποίες δεν είσαι ακριβώς σίγουρος. Οι ήχοι είναι πιο περίεργοι — οι δαίμονες βρυχάσαι σε χαμηλότερους τόνους, το πυροβολικό ακούγεται πιο ήσυχο. Όλο το πράγμα αισθάνεται στενό και έχει ένα παράξενη ομορφιά. Τα τριάντα πέντε επίπεδα σε κολλάνε σε κομμάτια· δεν είναι μεγάλο, αλλά έχει ουσία. Χωρίς γέμιση, απλά παιχνίδι.

Δεν είναι σχετικό πλέον — το Doom είναι μαγεία σε κάθε εκδοχή — αλλά το Doom 64 παραμένει ένα συναρπαστικό αντικείμενο συλλογής από μια εποχή όταν οι μεγάλες ιδέες έπρεπε να συμπιεστούν σε μικρότερο υλικό με απλή βία. Αν σε ενδιαφέρει τα '90s και το αρχικό Doom, αξίζει να το παίξεις τουλάχιστον μία φορά για να δεις πώς οι κονσόλες χειρίστηκαν τα shooters τα χρόνια πριν ο Commodore και ο Amiga εξαφανιστούν.