یادم می‌آید که در سال ۸۹ درباره گرافیک‌ها شکایت می‌کردم، و بعد Doom 64 به وجود آمد. در آن زمان مثل چیزی از آینده به نظر می‌رسید — سایه‌های قرمز در دور دست، راهروهای مربع‌شکل با بافت‌هایی که پیچیده و تغییر شکل می‌دادند. Nintendo این افسانه PC را بازآرایی کرد تا در یک کارتریج جای گیرد. نتیجه؟ یک بازی کاملاً متفاوت.

یک تیرانداز اول شخص است که در میدانی کم‌پلیگان جهنمی حرکت می‌کنید و شیاطین را نابود می‌کنید. درست مثل اصل، با این تفاوت که نقشه‌های کوچک‌تر و تجهیزاتی که قبلاً شناخته‌اید — تفنگ، تاپ، تفنگ پلاسما، موشک‌انداز. هدف ساده است: از میان سی‌وپنج سطح عبور کنید و شیاطین را بیرون کنید. هیچ داستانی نیست، فقط فشار و بووووم.

کنترل‌های N64 به طور شگفت‌انگیزی کار می‌کنند. آنالوگ چپ شما را جلو و عقب حرکت می‌دهد، آنالوگ راست نشانه‌گری شلیق شما را تنظیم می‌کند. دکمه‌های شانه انتخاب سلاح و شلیق را کنترل می‌کنند. این مثل استفاده از موس نیست، اما یک بار که عادت کنید، همه چیز کلیک می‌شود — تمرین اجتناب بهتر از دقت است. بازی سرعت خوبی دارد، شیاطین بی‌امان حمله می‌کنند، و شما مدام در حال حرکت‌اید — در میان دشمنان بخم، گرفتن سلامتی و مهمات، فشار دادن ماشه در لحظه مناسب. وقت تحسین منظره نیست. این دقیقاً فشاری است که شما را به صفحه چسبان نگه می‌دارد.

بزرگ‌ترین تغییر نسبت به نسخه PC، فضای احساسی است. به جای رنگ‌های فولادی و نور روشن، گوشه‌های تاریکی دارید که کاملاً مطمئن نیستید. صداها غریب‌تر هستند — شیاطین با نبرات پایین‌تر غرش می‌کنند، صدای شلیق نرم‌تر است. کل چیز احساس تنگ دارد و زیبایی غریبی دارد. آن سی‌وپنج سطح در قطعات‌ی با شما باقی می‌ماند؛ طولانی نیست، اما مواد قابل استفاده دارد. بدون پر شدگی، فقط بازی.

دیگر مرتبط نیست — Doom در هر تکرار جادوی است — اما Doom 64 یک اثر جالب از دوره‌ای باقی می‌ماند که زمانی ایده‌های بزرگ باید با نیروی خالص در سخت‌افزار کوچک‌تر جا شان داده می‌شد. اگر عاشق دهه نود و Doom اصلی هستید، حداقل یک بار شایسته است که بازی کنید تا ببینید کنسول‌ها چگونه تیرانداز‌ها را در سال‌های قبل از محو شدن Commodore و Amiga مدیریت کردند.