Contra - Hard Corps

Kafama kendim ateş ediyorum ve düşüyorum — bunun yerine yukarı mı zıplamalı idim? Contra: Hard Corps sana üç can veriyor ve sonra seni ekrandan atıyor sanki sana diyor: iyi ol, yoksa başka bir şey oyna. Sega Mega Drive, 1994, silahlarla ve zero merhamet içeren action platformer.

Dört komandodan biri olarak altı seviyede silah sütunlarını boşaltmak ve balçık içinden geçmek zorundasın. Contra serisi tırnak yazmakla tanınırdı. Hard Corps geleneği sürdürdü, ama basit bir mantıkla: düştüğünde, upgrade kaybedersin. Hiçbir değeri olmayan bir silahla kalırsın. Bu mekanik her başarısızlığı direkt bir cezaya çeviriyor — seviyede reset yok, checkpoint için bekleme yok, sadece zayıflığa geri dönüş.

Kontroller katı ama kesin. Zıplıyorsun, ateş ediyorsun, bazen sürünüyorsun. Oyun sana deney yapma alanı vermiyor — her zıplama ve her patlamanın hedefi alınmış olmalı. Upgradeler (yayılma, lazer, granat) kutularda görünüyor ama onları tutmak için hayatta kalman gerekiyor. Grafikler Mega Drive'ın yapabileceği şeylerle adım atıyor — karakter animasyonları akıcı, yanan uzay ateşi güzelce keskin görünüyor. Ses, patlamaların gürültüsü ve bir titreşen makine gibi kazanan müzik.

Oyun karşılığında hiçbir şey vermeden acısız olmakla yaşlanıyor. Bugünün oyuncusu, quicksave'i ve sonsuz denemeleri bilen, bunu dener ve üçüncü düşüşten sonra terk eder. O zaman normal idi ama — zorluk oyundu. Hard Corps seçtiğin yola bağlı olarak üç farklı sonu vardı, bu da doksanlarında dahi görünürdü — tekrar oynamak isteği.

Bugün kim oynar? Mega Drive'da uzlaşmasız action oyunun neye benzediğini görmek isteyen biri. Gunstar Heroes gibi bir şey bekleyen herkes (daha neşeli, daha fazla deney) hayal kırıklığına uğrayacak. Hard Corps doğrudan, zor ve soğuk — ve bu onun sihri.