SharkTale

Bir animasyon filmine dayalı köpekbalığı oyunu, Game Boy Advance için hazırlanıp perakende paketlemesiyle karşıma çıktığında, tam olarak ne bekleyeceğimi biliyordum: tanıdık bir marka üzerine sığ bir yan ürün. Beni şaşırtan, başka hiçbir şeyin beni şaşırmaması oldu.

SharkTale, DreamWorks film tarzında sualtı ortamında geçen düz bir aksiyon platformudur. Ana köpekbalığını oynarken okyanus seviyelerinden geçer, pulları toplar ve düşmanları deliklere itersiniz. Hiçbir zeka, kendisini taşıyan hiçbir şey yok—sadece bu el konsollarında binlerce kez işe yarayan standart formül.

Kontroller tuğla kadar doğrudandır. Koş, atla, saldır. GBA'de bu uygun düşer, çünkü taşınabilir platformlar hiçbir zaman hassasiyet hakkında değildi. Sorun oyunun nasıl oynanıyor olması değil, ama amacı olmayan bir şekilde oynanıyor olmasıdır. Seviyeler su gibi yavaş ilerler, grafikler güvenli ve sıkıcıdır, müzik birkaç notayı çıkardıktan sonra beyniniz onu öz-savunmayla doğal olarak kapatır. Kötü değildir—sıkılmıştır.

İlk Shark Tale'in piyasaya sürülmesinden dört yıl sonra, karakterin medya potansiyeli tamamen sıkılmıştır. Oyun kendisini dünyanın resmi bir genişlemesi olarak sunarken, tek hissettiğiniz yükümlülüktür—film stüdyosuna karşı sözleşmeli görevini yerine getirin ve sadece adıyla satılacak raf değeri taşıyan bir şey ortaya koyun. Bu yaratıcı bir girişim değildir; bu teyp üzerinde para kalıntısıdır.

Bugün, GBA oyunlarının içine dikkatsizce dalarsam ve okyanus temasıyla bir şeye rastlarsam, onu oynardım. Artistik değer veya beni şaşırtacak tasarım beklemezsem, bir süre için güvenli bir yerdir. Ama bu beklentiler olmaksızın—daha gevşek bir zihniyetle ve bir figürü ekranda hiçbir beklenti veya ambisyon olmadan sürüklemek istediğimde—bu şeyi unutulmaz kılacak o bir unsuru özlüyorum. Bu oyun hiçbir iz bırakmaz.