Bios

Mavi karelere ateş ediyorsunuz, onlar size ateş ediyor, biri kazanıyor. 1990 tarihli Bios, doksanlarda korsan disketlerde yağmurdan sonra mantar gibi çoğalan o oyunlardan — yıldırım hızında tempoya sahip, gereksiz olay örgüsünden arınmış, minimalist; grafikleri de sizi en önemli şeyden, hayatta kalmaktan alıkoymuyor.

Yeni kıyafetler içinde klasik bir arkanoid. Kareniz ekranın altında hareket ediyor; size çarpmaya çalışan sonsuz düşman akışına yukarı doğru ateş ediyorsunuz. Grafikler mi? Çizgiler ve pikseller. Ses mi? Bip sesleri. Absürtlüğe varan bir sadelik, ama büyü tam da burada — oyun yüksek vitese geçip ekran renkli mermilerin kaosuna dönüştüğünde, tam olarak gördüğünüz şeyi oynadığınızı hissediyorsunuz; ne daha fazlası ne daha azı.

Kontroller sezgisel — olması gerektiği gibi ok tuşları ve boşluk. Oyun kendini açıklamakla vakit kaybetmiyor; oradasınız ve hayatta kalmak zorundasınız. Yetenek ağacı ya da geliştirme yok — sadece isabet ve refleks. Seviyeler ilerledikçe tempo, beyniniz artık yetişemeyene kadar hızlanıyor. Devrim değil, ama oyunların henüz eğitim bölümlerine ve ayar menülerine boğulmadığı bir çağda böyle bir şeyin kendine göre bir cazibesi vardı.

Bios, döneminin tipik bir temsilcisi — bilgisayar laboratuvarında teneffüslerde onlarca dakika oynadığınız, tam da daha fazlası olma hırsı taşımadığı için keyif aldığınız bir oyun. Bugün ona pembe gözlüklerle bakıyorsunuz, çünkü o çağ geride kaldı. Yaşlandı mı? Elbette. Grafikler bir çocuğun Spectrum bilgisayarında çizdiği bir şeye benziyor.

Retro safçılığı sizi yakalarsa ve mazeretsiz bir ateş etme açlığı duyarsanız, onu emülatörde bulursunuz. Hızlı ve kafa yormayan bir şeye ihtiyaç duyduğunuz beş dakika için harika. Sınıfının en iyisi olmayabilir, ama hatırlanmayı hak etmesinin nedeni de tam bu — artık kimsenin inşa etmediği eski bir okulun köşesi olarak.