Billy The Kid Returns

1993'ten ilginç bir şey çalıştırdığımda, en azından ruhunun olmasını bekliyorum. Billy The Kid Returns? İşte tam da kendisini mütevazı şekilde sunan ve sonra sizi ya şaşırtan ya da tam olarak sıkıcı bir şekilde hayal kırıklığına uğratan oyunlardan biridir.

Wild West'te geçen bir aksiyon oyunu, efsanevi bir silahşörlerin ayak izlerini takip ediyorsunuz. Batı temalı bir shooter düşünün — kırmızı kum manzarası, canavarlar ve kurşunla hesaplaşacağınız haydutlar. Hedef basit: seviyeleri geç, sağlık ve mermi topla, hareket eden her şeye şarjörü boşalt. Özellikle orijinal değil, ama doksan'larda devre üzerinde hemen hemen her ikinci arcade-aksiyon bu formül üzerine kuruluydu.

Tam da o dönemin DOS oyunundan beklediğiniz gibi oynanıyor. Grafikler pikselli, renkler basit ve ekranlar arasında gezinerek ateş ediyorsunuz ve kötü adamın sizi çok sık vurmamasını umuyorsunuz. Kontroller işlevsel, zarif değil, daha çok mekaniksel — sola-sağa hareket et ve düğmeyi tut. Oyun animasyon veya hikaye anlatımı ile fazla ilgi göstermez. Tam olarak söz verdiği şey: muhtemelen kimsenin geri dönüşünü istemediği birinin dönüşü.

Billy The Kid Returns'ün gücü başka yerde yatıyor — bu çiğlik içinde, oyunun sizin üstünüze oyun oynamadığı gerçeğinde. Yumuşak zorluk yok, mazeret yok. Ya buna sahipsin ya da yoktur. Commando veya Ikari Warriors oynamış eski arcade hayranları için tanıdık ve çekicidir. Bugünün grafikleri ve sinematik görkemiyle şımartılmış oyuncusuna ise ilkel görünecektir — ve haklı olurdu.

Soru oynanıp oynanmayacağı kalıyor. Bunu tarayıcınızda bulacaksınız, çalıştırmakta sorun yok. Gerçek soru, yapabileceğiniz yüzlerce daha iyi şeyiniz varken eski piksellerin beyninize vurmasına zaman harcamak isteyip istemediğinizdir. Seksenli yıllarda doğdum ve sohbet olmadan saf mekanikler istiyorsanız, en azından bir oyunun için devam edin. Ondan sonra, muhtemelen hiçbir şey hatırlamazsınız — ve bu tamamen iyidir.