Jones in the Fast Lane

Taon 1992, Sierra On-Line — ang kumpanyang nagbigay sa akin ng Quest at Larry hanggang noon — naglabas ng isang laro kung saan hindi ka gumaganap bilang isang adventurer, detective, o astronaut. Ikaw ay gumaganap bilang isang tao na sinusubukan na manatili. Magbayad ng renta. Maghanap ng trabaho. Magsikap na kumain ng higit sa isang pagkain sa isang araw. Bilang isang life simulation, tumutunog ito na nakakaboring. Bilang isang laro, tumutunog ito na kakaiba. Ngunit ang Jones in the Fast Lane ay gumagana nang mas mahusay noong 1992 kaysa sa anumang karapatan nito.

Ito ay isang life simulator — isang genre na praktikal na hindi pa umiiral noon. Nagsisimula ka mula sa zero: walang edukasyon, walang trabaho, isang miserable na apartment, at isang walang laman na wallet. Ikaw ang nagseset ng iyong sariling mga layunin, dahil ang laro ay nagpapakita sa iyo ng apat na halaga — kaligayahan, edukasyon, paggawa, at pera — at ikaw ay nagpapasya kung ano ang nais mong makamit at sa anong lawak. Gusto mong maging mayaman? Edukado? O basta kontento lamang? Bawat isa ay naglalaro ng ibang bersyon ng parehong lungsod.

Ang larangan ay isang schematic na lungsod — gumagalaw ka sa pagitan ng mga screen na may mga tindahan, paaralan, mga opisina ng employment, apartment, at mga restaurant. Bawat hakbang ay nag-aaksaya ng oras, bawat aksyon ay nag-aaksaya ng oras o pera o pareho. Ang mekanika ay turn-based sa kahulugan na bawat round ay katumbas ng isang linggo, kaya bawat desisyon ay may bigat. Magtrabaho sa mas magandang trabaho, o mapabuti muna ang iyong edukasyon? Magtipid para sa mas magandang apartment, o kumain ngayon? Ang laro ay nagpipilitan sa iyo na mag-isip nang maaga, at ito ay nakakamangha na engaging. Maaari ka ring maglaro kasama ang dalawang manlalaro, na sa mga panahong iyon ay isang solid na dahilan upang manatili sa isang kompyuter nang mas mahabang panahon kaysa sa kalusugan.

Ang lumaki nang mahusay: ang pangunahing decision loop ay patuloy pa rin. Ang tensyon sa pagitan ng pangmatagalang at pangmahabang estratehiya ay tunay, at ang laro ay tunay na nagpaparusang sa iyo para sa mga masamang desisyon. Ang lumaki nang hindi mahusay: ang graphics ay schematic kahit pa para sa 1992, at ang pace ay maaaring maging nakakapagod kung naghihintay ka ng isang bagay na mangyari sa sarili nito. Hindi ito mangyayari. Ang Jones ay hindi nagdadala sa iyo — ikaw ang nagdadala nito.

Ngayon ito ay pangunahin ang mag-aappeal sa mga nagmamahal ng mga larong ang resulta ay nakadepende sa pagpaplano, hindi sa reflexes. Ito ay aktwal na mas malapit sa estratehiya kaysa platformer, anuman ang genre na itinalaga ng sinuman. Kung ikaw ay nagsaya kahit kailan sa Capitalism, sa unang The Sims, o lamang ang pilosopikong tanong kung bakit ang aking pera sa laro ay palaging nauubos sa Miyerkules noong 1993 — ang Jones in the Fast Lane ay sulit na maglaro ng isang oras sa iyong browser. Maaari mong malaman na mayroon kang mas maraming kagustuhan para sa pagsisimula ng adulescencia kaysa sa iyong inaasahan.