Vixen

ลิษฌิกที่กระโดดผ่านหน้าจอด้วยอารมณ์ไม่แน่ใจ — นั่นคือสิ่งที่ Vixen ทำให้รู้สึกในปี 1988 บน MS-DOS นี่ไม่ใช่เกมที่รู้ตัวเองว่าต้องการอะไร มันโยนสิ่งต่างๆ ลงมาว่าเทพลาพ ผสมแอดเวนเจอร์กับการกระโดด เหมือนผู้สร้างเกมตั้งใจว่า "ลองหมดสิ่งที่เรารู้ แล้วดูว่าสิ่งไหนติด"

เราควบคุมลิษฌิโคตรอพยพ ไปข้างหน้าผ่านโลกสีน้ำตาลและสีเขียวที่เรียบง่าย ภาพศิลป์ดั้งเดิมแบบที่คำนึงถึงปลายแปดสิบ — พิกเซลกว้างๆ สัญลักษณ์ที่เป็นข้อความคร่าวๆ บ้างหลุดบ้างโผล่ เป้าหมายของมันแล้วแต่เลเวล ฆ่าศัตรู ลูกจำหน่าย สะสมสิ่งของ แต่นั่นมันเพียงแค่เนื้อหา ไม่ใช่เป้าหมายจริง

ที่ให้รู้สึกตัวตันมากขึ้นคือการเล่นจริงๆ ระบบการควบคุมเป็นเรื่องยุ่งเหยิง แต่มีเสน่ห์ที่เป็นแบบเก่าโดยที่ไม่ได้วางแผน ลิษฌิกกระโดดช้าๆ หัวเราะดังเหมือนว่าเธอรู้สึกว่าสิ่งนี้ไม่สมควรมีอยู่จริง ศัตรูเคลื่อนไหวด้วยรูปแบบที่ทำนายได้ โลกดูเหมือนสร้างมาเพื่อให้คุณสัญญาต่อตัวเองว่าจะทำให้มันผ่านไป มันไม่ยาก มันแค่เบื่อ บ้างที่ดีบ้างที่ห่วย บ้างที่ไม่มีความรู้สึกอะไรเลย

ในสมัยนั้น Vixen น่าจะเป็นเพียงหนึ่งในแถวยาวของเกมที่ลองทำอะไรใหม่ แล้วก็กลับไปสู่สัตว์บ้านๆ เมื่อไม่มีคนสนใจ มันไม่มีชื่อเสียง ไม่มีการต่อต้าน มันเพียงแค่มีอยู่ เหมือนเก้าอี้เบา ๆ ที่นั่งสบายแต่ไม่มีใครอยากขยับตัว

วันนี้ถ้าใครอยากเข้ารษฮ่วนปัญหาวัฒนาการเกม บน DOS ของยุคแปดสิบ สิ่งนี้ทำให้เธอเห็นภาพ ไม่ใช่ศิลปะกำลังหักษัณฑ์ แต่อย่างไรก็ตาม มันเป็นคำพูดจากเกมที่ไม่กลัวและหมดลุกในความไม่แน่ใจของตัวเองเลย ลองเล่นมันในเบราว์เซอร์ถ้าคุณต้องการสัมผัสผ้าลินินของสมัยอื่นที่ไม่ได้พยายามทำให้เป็นสิ่งเหมือนมันเป็น